چپ دموکرات ایران

حضور مردمي؛ نه به استبداد، تحريم، ترور و جنگ

2012-02-12T04:35:00.002+03:30

در حمايت از فراخوان اعتراضات مردمي 25 بهمن
نزديك به سه سال از قوت گرفتن مبارزه‌ي مردمي عليه استبداد و سركوب جاري در ايران مي‌گذرد. استبداد حاكم پس از سال‌ها سركوب و اختناق، در كنار ناكارآمدي‌هاي اداري و اجرايي، حال با دست بي تدبيري و حماقت‌هاي بي‌پايان خود مي‌رود تا مملكت را پس از تحمل تحريم‌هاي گونه‌گون، به دامن جنگ خانمان سوز ديگري نيز بكشاند. ترديدي نيست دولت و حكومتي كه متكي به آراي واقعي مردم و نماينده‌ي اكثريت اقشار و گروه‌هاي مختلف حاضر در عرصه‌ اجتماعي نباشد، براي استمرار خود چاره‌اي جز ماجراجويي و بحران‌زايي جهت تثبيت تاكتيك سركوبش نمي‌يابد. در چنين شرايطي است كه به نظر مي‌رسد در كنار ميل روزافزون دول جنگ‌ طلب و مركز، كه جبران بخشي از ناكامي ‌ها و بحران‌هاي اقتصادي خود را در برافروختن آتش بحران، جنگ و اشغال، به ويژه در خاورميانه مي‌بينند، لايه‌هاي دروني دستگاه سركوب و كودتا در حكومت اسلامي نيز متوسل به همان راه‌ حل شده‌اند.

نابساماني گسترده در اقتصاد مملكت و نيل پرشتاب امور به قهقرايي چون اوضاع و احول عهد قجري خود به تنهايي بزرگترين فشارها و وخامت‌هاي معيشتي و اجتماعي را بر مردم، به ويژه طبقات فرودست و زحمتكش وارد مي ساخت، اما در ميانه‌ي راه ويران سازي حاكمان فاسد و اختلاس‌گران ثروت ملك و مردم، تحريم‌هاي دول غربي به بهانه‌ي سياست‌هاي هسته‌اي حكومت اسلامي نيز در كنار آن همه سوءمديريت‌ها قرار گرفت تا بار مصائب و دشواري‌ها را بيش از پيش بر مردم بي‌گناه تحميل نمايد. اين در حالي است كه مماشات‌ها و سوء مديريت‌ها از سويي ديگر، فرصتي را نيز براي ترور دانشمندان و چهره‌هاي علمي كشور به دست تروريسم دولتي اسرائيل و غرب فراهم نموده است. برپايه چنين واقعيتي است كه حضور مردم در عرصه‌ي عريان مبارزه همچنان مهمترين راه برون رفت از تنگنايي است كه سوداگران جهاني و تنگ‌نظران و سركوب‌گران داخلي تدارك ديده‌اند.

"چپ دموكرات ايران" همگام با ساير نيروهاي ترقي‌خواه، همراهي خود را با حضور مردمي در اعتراض عمومي 25 بهمن اعلام، خود را در كنار و همراه تمامي آزادي‌خواهان و مبارزان راه دموكراسي و برابري دانسته و از عموم مردم و به ويژه نيروهاي چپ ِ دموكراسي خواه مي‌خواهد دوشادوش مردم در اين حضور و اعتراض مشاركت نمايند.

چپ دموكرات ايران
يكشنبه: 23 بهمن 1390
http://dl-of-iran.blogspot.com
chapedemocrat@gmail.com

اعلام حمايت از اعتصاب عمومي در كردستان

2010-05-12T21:34:00.004+04:30

فاجعه تكان دهنده اخير و اعدام ۵ نفر از زندانيان سياسي به جرم بي‌گذشت ِ حق گويي در زندان‌هاي حکومت اسلامي، سبب ساز بسيج عمومي و همگرايي گسترده در ميان همه‌ي نيروهاي آزادي‌خواه و اپوزيسيون گرديده، به گونه‌اي كه محكوميت اساس اعدام به شكل بي سابقه‌اي بحث عام اين روز‌ها شده‌است. رويكرد مثبتي كه اميد است حصر در يك واكنش هيستريك و موقت نشده و با مداومت بر چنين رويكردي زمينه‌هاي فرهنگي اعدام در هر كيفيتي هدف دائمي فعاليت‌هاي اجتماعي ما قرار گيرد.

طي روز‌هاي اخير، تقريبا تمامي احزاب و گروه‌هاي كرد ايراني، در فراخوان‌هاي جداگانه اقدام به دعوتي مشترك مبني بر اعتصاب عمومي مردم كردستان در روز پنج‌شنبه ۲۳ ارديبهشت ماه نموده‌اند . چپ دموكرات نيز ضمن اعلام حمايت از چنين اعتصاب حق‌گرايانه و ظلم ستيزانه‌اي، تاكيد دارد كه مسئله اعدام‌هاي اخير نه تنها نبايد حصر در احساسات موقت شود، بل‌كه به لحاظ واكنش عيني و اجتماعي نيز نبايد محصور در استان‌هاي كردنشين و فقط يك روز مشخص باشد. چنين محدوديتي بي ترديد امكان سركوب ناشي از گسيل سركوب‌گران به كردستان را در پي خواهد داشت.
شكي نيست كه اعدام‌هاي اخير بر زمينه ايجاد ترس عمومي و سركوب رواني ِ قبل از اعتراض‌هاي خياباني ماه خرداد صورت پذيرفته‌است و افرادي بي‌گناه و هويت طلب، قرباني شرارت و بی‌رحمي حاكمان مستاصل و دستگاه قضايي ِ امنيتي شده، بوده‌اند. بر اين اساس، لزوم پيوند خوردن بيش از پيش جنبش فراگير مردم ايران با مبارزات حق‌طلبانه خلق كرد فوري‌تر مي‌نمايد و هر دو بخش بايد همگرايي خود را بيش از پيش به منصه ظهور ِ مشخص برسانند.

چپ دموكرات ايران
چهارشنبه: ۲۲ ارديبهشت ۱۳۸۹
http://dl-of-iran.blogspot.com
chapedemocrat@gmail.com

چپ دموكرات، سوگوار شهداي آزادي است

2010-05-09T18:00:00.001+04:30

"چه مايه نفرت لازم است
تا بر اين
دوزخ دوزخ نا به كاري بشوريم؟" ا. بامداد

خبر تكان دهنده اعدام پنج تن (فرزاد كمانگر، علي حيدريان، فرهاد وكيلي، شيرين علم هولي و مهدي اسلاميان) از مبارزين راه آزادي خلق كردستان، شوك بزرگي را بر ذهن و روان همه آزاديخواهان و مبارزان ِ آزاده فرونشاند. در اين هنگامه‌ي حساس از تاريخ ايران، و در شرايطي كه اختناق خشن و سركوب وسيع آزادي، راه خيابان را از جنبش آزادي‌خواه و دموكراسي طلب ايران گرفته است، حاكمان تماميت‌خواه و بي‌رحم، به زعم خود با سر صبر و راحت، دست به كشتن پاك‌ترين جوانان اين ديار يازيدند تا مگر ترس و حيرت را بر پيكر مردمي حاكم كنند كه چشم اميد به گام‌هاي پيش رو، به ويژه در خرداد خون و خيزش دارند، غافل از اين‌كه با "بي چرا زندگان"ي روبه رو نيستند كه چنين جنايت‌هايي را بي پاسخ بگذارند. شهيدان راه آزادي شايد، بار ديگر رسالت شكستن جو اختناق و سركوب را به دوش كشيدند تا به جامعه و نسلي كه تن و جانش را قريب به يك سال است در مبارزه‌اي پي‌گيرتر ورزيده‌تر كرده‌است بفهمانند كه راه پيروزي جز از طريق مبارزه ميسر نيست، آنچنان كه شهيد فرزاد كمانگر" در آخرين پيامش از زندان كه خطاب به معلمان صادر كرد، چنين گفت: " مگر می توان در قحط سال عدل و داد معلم بود ، اما "الف" و "بای" امید و برابری را تدریس نکرد، حتی اگر راه ختم به اوین و مرگ شود".

ضمن تسليت اين مصيبت بزرگ به خانواده اين عزيزان ِ شهيد و به همه‌ي آزاديخواهان و آزادگان، اميد داريم كه ملت ايران، اين‌بار و به رغم هميشه‌ي تاريخ گذشته، خود را در كنار خلق كردستان و همراه با سوگواران آن ديار بر رزمگاه خون‌خواهي ايشان بيابد و موج تازه‌اي از تسخير خيابان را، با تلنگري كه اين خون‌هاي پاك بر روان آزاديخواهي زدند، ايجاد نمايند.
از ديگر سو، بر رهبران اصلاح طلبي و مدعيان همراهي جنبش مردم ايران است، با اتخاذ موضع شفاف در محكوميت نفس اعدام از سويي و كشتار فرزندان بي‌گناه اين سرزمين، همراهي راستين خود را با مردم رنج‌ديده ايران اعلام كنند.
گرامي باد ياد همه‌ي شهداي راه آزادي
گرامي باد ياد شهداي اخير آزاديخواهي خلق كردستان و ايران

چپ دموكرات ايران
يكشنبه: 19 ارديبهشت 1388
http://dl-of-iran.blogspot.com
chapedemocrat@gmail.com

روز زن و مبارزه زنان ايران در چند جبهه(بيانيه)

2010-03-06T14:32:00.004+03:30

8 مارس سالروز سرکوب و کشته شدن زنان کارگر شیکاگو، هر ساله در سراسر جهان به عنوان روز جهانی زن گرامی داشته می‌شود.
امسال در شرایطی به استقبال 8 مارس می رویم که به رغم دستاورد های سال ها مبارزه ی زنان و همه برابری طلبان هنوز از یک سو منطق بازاری، زنان را به ابژه جنسی و تجاری تقلیل داده و از دیگر سو بنیاد گرایی با منطق برقع و سنگسار به پیشباز مواجهه با مشکل ِ زنان !! می آيد. وضعیت اضطراری که اکنون به قاعده‌ي هر روزه جهان ِ آزاد بدل شده است در سویی از دنیا غیر نظامیان و به ویژه زنان و کودکان را به ورطه نیستی، فقر و فلاکت کشانده و در غرب، منطق سوداگرانه جهان در وضعیت رکودی خود باز به راه حل همیشگی فرار از بحران کاهش سود خود، به استثمار و غارتگری زحمتکشان و به ویژه زنان و کودکان روي‌آورده و به لطف امواج جهانی سازی‌ِ اقتصاد جهانی -‌ که احمدی‌نژاد نیز ایران را با سرعت به حضیض آن می کشاند - سياست فرار از بحران را بيش از پيش معطوف كارگران، زنان و کودکان کشور های حاشیه نموده است. اين در حالي است كه از سوي ديگر، ایران جنبشی را تجربه می کند که در نوع خود در تاریخ ایران و به طور کلي در منطقه خاورمیانه بی‌سابقه بوده است، و این بی سابقه‌گی از یک سو به دلیل دموکراسی‌ناب و تکثرگرایی بی همتای جنبش كنوني است و از دیگر سو به حضور پر شهامت و پر رنگ زنان در اين جنبش برمي‌گردد. حضوري تحت حاکمیت يكي از عقب مانده‌ترين دولت‌هاي موجود ِ جهان که بر سر چهار راه ها با متر در حال اندازه گیری امنیت اجتماعی خویش است و از دیگر سو با دوخت یونیفرم می خواهد وحدتی نمادین و نظمی ظاهری را بر زنان تحمیل کند گو آنکه دیر مدتی است که این وحدت همه با من در جامعه دود شده است و به هوا رفته است و شاهد آنکه تبلور وحدت و بصیرت دیگر بی وجود قشون کشی و حکومت نظامی نا ممکن شده است .
بر مبناي اين واقعيت است كه معتقديم، مناسبات حاکم بر ایران نسبت به آنچه در کشورهای سرمایه‌داری وجود دارد دارای کیفیت متفاوتی است. به ساده‌ترین تعریف در آن مناسبات الزامات اقتصادی و زیر بنایی تعیین کننده‌یِ مناسبات حاکم بر جامعه است و این متفاوت از تعیین کننده بودن الزامات "فوق اقتصادی" ای است که در ایران با آن دست و پنجه نرم می‌کنیم. با تکیه براین تحلیل است که حضور گستره‌یِ زنان در جنبش اخیر مردم ایران و فقدان شعارهای مادی و اقتصادی توجیه پذیر می‌گردد، چرا که تضادهای موجودی که زنان ایران با آن روبرویند، گرچه تضاد "کار- سرمایه" نیز هست و قابل کتمان نمی باشد، اما در برابر آن تضادهای قوی‌تری وجود دارد که نه در "استثمار" بلکه در "استبداد" حاکم معنا می یابد. تضاد میان زن سنتی- زن مدرن و الگویی که از حاکمیت در این زمینه ارائه می‌شود، تضاد میان حقوق بشر- حقوق اسلامی که در آن از زن تفسیری برابر با مرد ارائه نمی‌گردد، تضاد میان زن به عنوان سوژه‌ای خود مختار و کنش‌گر که قادر به انتخاب نوع پوشش و مدیریت فعل خویش است و زن به عنوان ابژه‌ای که در سایه ‌یِ مرد معنا می‌یابد، نمونه‌هايي دم دست از آن قبيل‌اند.

در ماه های اخیر و به دنبال سرکوب بی سابقه فعالان حوزه زنان و در شرايطي كه فعالان این حوزه با انحلال در جنبش كنوني به صورت جدي حوزه خاص زنان را كم فروغ‌تر مي‌بينند، شاهد تصویب لایحه به اصطلاح حمایت از خانواده بودیم. امری که یک سال پیش به دلیل موج آگاهی ناشی از تیزبینی چشم های بیدار جامعه و اعتراض عمومی زنان مسکوت گذاشته شد تا در این آرامش قبرستانی با دستان وکیل الدوله ها به تصویب برسد. این زنگ هشداری است که به صدا در آمده تا جنبش مردمی بر علیه کودتای انتخاباتی در غیاب فعالان سرکوب شده جنبش های اجتماعی، نسبت به وظایف اجتماعی خود و افشاگری در مورد سیاست های اجتماعی – ارتجاعی ِ حاکمیت اقدام نمايد، چه سکوت و عقب نشینی در چنين مواردي، به منزله عقب نشینی های بعدی خواهد بود. تلاش مرتجعان در طراحی یونیفرم برای زنان شاغل، تفکیک جنسیتی دانشگاه و مواردی از این قبیل، خطرات مهمي است كه هوشیاری جامعه برای مقابله با آن را طلب می کند .

مساله بسیار مهم دیگر، مساله آزادسازی قیمت ها و حذف یارانه ها در سال آتی است. امری که جدا از بحران فراگیر اجتماعی ، تورم بی سابقه باعث بدتر شدن وضع زنان جامعه نیز خواهد شد. چرا که علاوه بر افزایش تورم و کاهش قدرت خرید برای عموم مردم جامعه ، دولت با پرداخت صدقات نقدی خود به سرپرست خانوار و به تبع آن مردان جامعه، موجبات کاهش شدید توانایی مالی زنان و وابستگی اقتصادی ایشان به مردان جامعه و در نتیجه فقر و سرکوب اجتماعی بیش از پیش زنان خواهد شد، كه اگر در سطحی کلان و در کنار سایر معضلات زنان جامعه یعنی حق طلاق مردان ، آزادی ازدواج موقت و اکنون آزادی ازدواج مجدد به آن بنگریم، آیا پیامدی جز سرکوب شدید زنان و به ویژه زنان زحمتکش و خانه دار را باید به انتظار بنشینیم؟ این در شرایطی است که نظر به بیکاری رو به افزایش و بی عدالتی در محیط های کار، زنان با دستمزد کمتر در مقابل کار برابر ، بی عدالتی در فرصت های برابر شغلی و افزایش سو استفاده های جنسی و خشونت مواجه هستند .

زنان جامعه ایران با نمایش شعور و شهامت خود نشان داده اند كه نه‌تنها مستحق چنین وضعیت اسفناکی نیستند بل‌که مستعد روزهايي بهتر و انسانی‌ترند و همان طور که ایرانی آزاد و دموکراتیک بی کوشش پیگير مردم امکان پذیر نخواهد بود، الغای این قوانین و روابط فوق ارتجاعی تنها با دستان توانای زنان و مردان برابری طلب و عدالت جو میسر خواهد بود.

گرامي باد 8 مارس، روز جهاني زن

چپ دموکرات ایران

شنبه 15 اسفندماه ۱۳۸۸

6 مارس ۲۰۰۹

http://dl-of-iran.blogspot.com
chapedemocrat@gmail.com

ضرورت گسترش جنبش به شهرهای مختلف

2009-12-23T21:37:00.002+03:30

از آغاز پیدایی عینی جنبش کنونی مردم ایران تاکنون، تنها سه کلان شهر بصورت عمده درگیر مبارزه‌یِ خیابانی و صف آرایی در برابر دستگاه سرکوب دیکتاتوری حاکم بوده‌اند؛ تهران، شیراز و اصفهان.
این تذکر به معنای نادیده گرفتن حضورهای پراکنده در دیگر ِ شهرها نیست، بلکه اشاره‌ایست برای ورود به بحث اصلی این نوشتار.

بی تردید دستگاه سرکوبِ حاکم جهت دفع و حذف حضور اعتراضی مردم از کف خیابان‌ها (که سال های پیشین مهمترین عرصه ی تجلی مشروعیت حاکمیت دینی بود و اینک به تسخیر مخالفان وضع موجود درآمده است)، اقدام به گسیل گسترده نیروهای بسیجی، ارازل و اوباش ِ مزدبگیر از شهرهای کوچک به کلان شهرهای مورد اشاره نموده و به ابزار تطمیع و تحمیق، آن دسته از هم میهنان را در برابر ملت قرار داده است تا پاسدار جهل و جور حاکم باشند.

به این منظور، تمرکز اصلی دستگاه ترور و سرکوب دولتی به فراخور سابقه در این جنبش، کلان شهرهای تهران، شیراز و اصفهان بوده‌است. این تاکتیک دولت با همراهی ناخواسته‌یِ بخش‌های زیادی از نیروهای جنبشی همراه بوده است که با انفعال در حوزه ی کنش شهرهای کوچک خود در گسیل نیروهای سرکوبگر این شهرها به تهران، غیر مستقیم یارای دولت بوده اند. چرا که عمده‌یِ نیروها در شهرستان های مختلف همه‌ی امید خود را به حضور مردمی به ویژه در تهران گره زده‌اند و تهران اگرچه به حق کانون مبارزه و جنبش بوده است اما تاکنون به رغم بی حیثیت کردن رژیم در همه‌یِ شئون، همچنان تاوان عدم خیزش گسترده در دیگر نقاط کشور را می دهد. این نکته‌ی تاسف بار به ویژه در به صحنه نیامدن جدی ِ شهرهای تبریز و مشهد در عین وجود پتانسیل های اعتراضی قوی، فرصت تمرکز بیشتری در اختیار دولت کودتایی قرار داده‌است.
از طرفی دیگر، سازمان یابی شبکه‌های اجتماعی درون زا تنها در تهران مشهود و قابل قبول بوده‌است. این مهم را در تهیه و تکثیر اعلامیه‌ها، سی دی‌ها و امکانات آگاهی بخش به شکلی گسترده می‌توان به وضوح در جنبش مدنی - اعتراضی تهران دید.

بر این اساس به نظر می‌رسد نیاز به اقداماتی فوری در دیگر شهرها احساس می شود؛

۱ - فعالتر شدن فعالیت‌های آگاهی بخش مخفی از قبیل چاپ و پخش بیانیه‌های افشاگرانه به ویژه در شهرها و نقاطی که بواسطه‌ی عدم دسترسی توده‌یِ محروم به منابع اطلاعاتی و خبری، فقر اطلاعاتی بیشتری حس شده و مشخصن حدود آگاهی از اوضاع محدود به منابع خبری دولتی است.

۲ - گسترش شعارنویسی ها در سطحی که هم بار آگاهی بخش آن محقق شود و هم ایجاد جنگ روانی در نیروهای دولتی نماید.

۳ - درخواست حضور و پخش اعلامیه‌های تجمع مردمی همزمان با دیگر شهرها، به ویژه کلان شهرهای مورد اشاره جهت برهم زدن نظم و تمرکز دستگاه سرکوب و تشویش در بسیج نیروهای سرکوبگر، حتا اگر تحقق قطعی حضور و تجمع مردمی دور از ذهن باشد.

۴ - تکثیر «مبارزه» و نافرمانی از دولت در عرصه های مختلف زندگی، از ابتدایی ترین کنشهای روزمره گرفته تا کلان‌ترین آنها و تبدیل زندگی روزمره به عرصه‌ای برای مقاومت در برابر استبداد.

۵ - پرهیز از دامن زدن به اختلافات قومی و مذهبی در میان مردم و قائل شدن به وجود دشمن مشترک، که همانا استبداد حاکم است.
بر این موارد می توان موارد دیگری نیز به تناسب شهرها و مناطق جغرافیایی مختلف افزود؛ از قبیل تکیه بر موارد برابری خواهانه ی هویت طلبانه، مذهبی، جنسیتی و ... که موجبات ستم مضاعف نیز می باشد.

DLI
چپ دموکرات ایران
چهارشنبه ۲ دیماه ۱۳۸۸
۲۳ دسامبر ۲۰۰۹
http://chapedemocrat.blogfa.com

http://dl-of-iran.blogspot.com

chapedemocrat@gmail.com

بیانیه چپ دموکرات به مناسبت درگذشت "آیت الله منتظری"

2009-12-21T15:59:00.000+03:30

"در آن آنی که از خود بگذری از تنگ خودخواهی
برآيی بر فراخ روشن فردای انسانی"*

"آیت الله منتظری" بزرگمرد آزادیخواهی بود که زندگیِش صحنه‌ی تلاش های خستگی ناپذیر در عرصه حقوق بشر، بی توجه به اعتقادات و خط مشی سیاسی افراد بود. تلاش هایی که تا پش پا زدن به اریکه‌ی قدرت و کناره گیری از کلیه‌ی مواهب آن تداوم داشت.
گرچه چپ دموکرات در بسیاری مبانی نظری افتراقات قابل توجهی میان اصول اساسی خود و معتقدات آیت الله منتظری می بیند اما به رسمیت شناحتن این تفاوتها را از زیباییهای جامعه دموکراتیک آینده دانسته و آن ها را مانعی بر راه پاسداشت این مبارز پیگیرِ راه آزادی و عدالت نمی بیند و باور دارد که او جزو میراث جاودانی خواهد بود که باید پاس داشته شود.
کوشش های ارزنده‌ی آیت الله منتظری در مخالفت با اعدام‌ مخالفین سیاسی از گروه‌های سیاسی مختلف در دهه‌ی ۶۰ و تلاش در راه احقاق حقوق زندانیان سیاسی و خانواده هایشان، حمایت همه جانبه از جنبش مردمی ایران در سال های اخیر و همچنین در آن (آن) ِ تاریخی از میان قدرت و مردم؛ جانب مردم را گرفتن، از وی شخصیت قابل تقدیری ساخته است تا در حالی که از سوی رسانه های دولتی، برای مراجع و روحانیون دون پایه و جیره خوار قدرت تعزیه و تشریفات گسترده گرفته می شود و سعی در بزرگنمایی اقبال و حضور اندک نیروهای بسیجی و حکومتی در مراسم ایشان می نمایند، تردیدی برای حاکمیت باقی نگذارد که با سانسور اقبال خودجوش مردمی که پاس آزادمنشی و انسانگرایی "آیت الله منتظری" را می داشتند، بار دیگر زبونی و تشویش خاطر قدرت حاکم و در راس آن ولی فقیه را نشان دهد.
بی تردید "آیت الله منتظری" بزرگ مردی است که مرده اش نیز دست از سر حق سوزان و مردم ستیزان حاکم در جمهوری اسلامی برنخواهد داشت و همواره یاد او در کنار جنبش آزادیخواه و دموکراسی طلب ایران خواهد بود.
چپ دموکرات ایران، ضمن ابراز تأسف از فقدان آیت الله العظمی منتظری، به عنوان یکی از برجسته‌ترین کوشندگان آزادی، عدالت و حقوق بشر در ایران، آرزوی گسترش و تکثیر ایده های انسانی وی در میان نیروهای مذهبی و تعمیق نگاه غیر ِ ایدئولوژیک او در میان همه ی فعالین عرصه های سیاسی – اجتماعی کشور را دارد.
_____________
*.بخشی از شعر «آن ِ جاودان» سروده‌یِ احسان طبری

چپ دموكرات ايران
یکشنبه: ۲۹ آذر ۱۳۸۸
۲۱ دسامبر ۲۰۰۹
http://chapedemocrat.blogfa.com
http://dl-of-iran.blogspot.com
chapedemocrat@gmail.com

۱۶آذر و تحکیم رابطه ی جامعه و دانشجو در جنبش عمومی مردم(بیانیه)

2009-12-01T04:49:00.001+03:30

بی تردید حضور پرشور و گسترده در۱۶ آذر امسال، و در حالی که چند روزی مانده به فرارسیدن این همایش زیبای ملی، ترس از تحقق دوباره ی همبستگی عینی جنبش عمومی مردم همه ی وجود سرکوب گران و کودتاچیان را فراگرفته است، گام دیگری در تقویت و تعمیق جنبش دموکراسی خواهی و آزادی طلبی مردم ایران خواهد بود. این مهم وقتی پر اهمیت تر جلوه می کند که پس از سال ها، شاهد تقویت و نزدیکی کم نظیری میان دانشجویان و سایر اصناف و گروه های اجتماعی هستیم. لزوم تقویت و تحکیم این پیوند موثر و تاریخی، بر بار مسئولیت و وظیفه ی دانشجویان مبارز از یک سو و مردم آگاه و جنبشی از دیگر سو افزوده است.

بر این اساس، ۱۶ آذر را می توان روز تحکیم رابطه ی جامعه و دانشجو نامید و انتظار حضور گسترده ی دانشجویی – مردمی را انتظاری به حق و ضروری توصیف نمود. شکی نیست که این روز نیز با حضور قدرتمند و آگاهانه مردم، صفحه زرین دیگری بر کتاب مبارزات اخیر مردم ایران خواهد افزود.
به امید حضور گسترده در ۱۶ آذر

چپ دموكرات ايران
دوشنبه: ۹ آذر ۱۳۸۸
۳۰ نوامبر ۲۰۰۹
http://chapedemocrat.blogfa.com
http://dl-of-iran.blogspot.com

chapedemocrat@gmail.com

آن چه اين نامردمان با جان انسان مي‌كنند

2009-11-25T16:46:00.003+03:30

تحليل رويدادهاي امروز ايران، به همان اندازه‌ي واقعيات پيش روي پيچيده و در عين حال دشوار است. اين دشواري به ويژه در پيش بيني نتيجه و بررسي روندهاي بهتر‌ ِ رسيدن به افق‌هاي آينده دشوارتر نيز مي‌شود. با اين همه آن چه در اساس ساختار در حال وقوع است، تلخي اين روزهاي مردم ايران را بهتر ترجمه مي‌كند.

براستي وسعت دستگيري‌ها، سركوب‌ها، شكنجه‌هاي جسمي و روحي، اعدام‌ها و ديگر‌‌ ِ شقوق سركوب رسمي و دولتي، ترجمان چه واقعيتي مي‌تواند باشد؟

در حقيقت؛ تبي كه پس از بيست و دوم خرداد، وجود دولت كودتايي را به تمامي در بر گرفت، لرزهاي امروزين را ناگزير ساخته است. با چنين توصيفي، پذيرفته‌ايم كه همه‌ي اين تلخي‌ها در عين بزرگي‌ ‌ِ بهت، و عمق دردي كه بر دل و جان‌انسان‌هاي آزاده تحميل مي‌نمايد، همه و همه ترجمان لرزهاي يك ساختار در تمامي ابعاد آن مي‌باشد.
درست از همان روزهايي كه اقتدار ملت به عرصه‌هاي نمودين كشيده شد تا خيابان‌ها مسخر مردمي گردد كه عليه وضعيت موجود طغيان كرده بودند، مانور قدرت نظامي روانه‌ي خيابان‌ها شد، تا پرده‌ي تزوير قدرت عريان دريده شود و اقتدار منضج از تلقيات و تلقينات ايدئولوژيك به همين سرعت جاي خود را به قدرتي مشروعيت زدايي شده بسپارد.
تنها تريبون‌هاي رسمي و خبري در اصرار بر واگويه‌هاي تكراري ِ اقتدارنمون نيست كه حكايت از اضمحلال پايه‌هاي حاكميت مي‌كند، كه رژه‌هاي گونه‌گون قدرت عريان نظامي در عرصه‌ها و شئون مختلف اجتماعي، اعم از سياسي، فرهنگي و اقتصادي، همه و همه بازتاب لرز بر اندام دولتي است كه اينك بصورتي جدي‌تر، با راي عموم معزول شده است.

اين روزها دال‌ها و نشانه‌هاي كلامي ِ سخن‌گويان رسمي و غير رسمي ساختار، همگي بر يك مفهوم مشخص تحويل مي‌شود؛ ترس .
ترس اينك دم خروسي است كه قبل از ترشح دهاني و انعقاد كلامي، از دهان و كلام سخن‌گويان وكيل الدوله بيرون مي‌زند. تشويش و پريشان گويي اين توجيه‌گران عرصه‌هاي محدود شده‌ي عمومي براي دولت،‌تا جايي كه به متهم كردن نزديكان خود ايشان نيز مي‌كشد، در كنار تصوير مضحك برساخته شده از قدرتي كه هرچه بيشتر خود را ابراز مي‌كند، بيشتر خنده‌دار و كميك مي‌شود، خاصه هنگامي كه در كوچه و خيابان، خانه و دانشگاه مي‌گيرد، مي‌زند، به بند مي‌كشد و نظام قضايي‌اش را چون واقعيت امروزين جامعه يك جا بر ريل سياست سوار مي‌كند تا توجيه‌گر ماليخولياي هميشگي و قوت‌يافته‌اش كند و امنيت سرشار را براي خود ادعا نمايد، هرگز تغيرات‌ ِ ناشي از يك دل پيچه‌ي سياسي و آپانديسيت عفوني نيست، حاكي از تقلاي خوش يمن دم مرگ است كه به عرصه‌ي بروز كشيده‌ شده است.

بر اين اساس است كه ضمن ابراز خوش بيني توام با بيم و هراس از گسترش حماقت خون‌بار حاكميت زور و سلاح، صدور احكام سنگين قضايي براي فعالين سياسي و دانشجويي، نيز اعدام فعالين و متهمان سياسي را محكوم كرده، ترديد نداريم كه خيزش دوباره خيابان و ملت در روز 16 آذر، شكستن قفل استبداد در كوتاه زماني نزديك را نويد خواهد داد.

چپ دموكرات ايران
DLI

چپ دموكرات ايران

چهارشنبه: 4 آذر 1388

25 نوامبر 2009

http://chapedemocrat.blogfa.com/

http://dl-of-iran.blogspot.com/

chapedemocrat@gmail.com

بیانیه چپ دموکرات ایران به مناسبت آغاز سال تحصیلی جدید ( بیانیه ها )

2009-09-22T13:32:00.005+03:30

دانشگاه؛ حلقه ی تکمیلی جنبش

"یک جهان حادثه در پشت نگاه من و توست
لحظه ها گر نخروشند گناه من و توست
ننشینیم و به دیوار سکوت تکیه دهیم
در و دیوار در آینده گواه من و توست" (بهمن رافعی)

«چپ دموکرات ایران»، در آستانه دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری طی دو بیانیه لزوم شرکت در انتخابات و همچنین حمایت از نامزدی بخصوص را تشریح کرده بود.
استدلال چپ دموکرات از شرکت در انتخاباتی درون ساختار جمهوری اسلامی بی شک نه تأیید ساختار، بلکه پیرو گزاره موجودِ «امکان و نه هدف» و همچنین اصرار بر حداقل های ارائه شده از سوی اصلاح طلبان درون ساختار موجود بود. امکانی که در 8 سال حاکمیت اصلاح طلبان در دوره پیشین ریاست جمهوری و ایجاد فضای باز نسبی و همچنین تکوین زیرساختهای لازم برای ایجاد جامعه مدنی، زیرساختهایی چون تشکلهای سیاسی، مطبوعات و همچنین آزادی نسبی به دست آمده در حوزه فرهنگ و نشر کتاب، کارنامه ای قابل توجه برای آن فراهم می کرد. اما آنچه پس از انتخابات روی داد و دستاورهای عظیمی که جنبش اخیر داشت در پیوندی تنگاتنگی با حضور حداکثری مردم و در پی تأکید بر «شرکت در انتخابات» بود.
عریان شدن تضادهای موجود در بدنه حاکمیت، که بخشی از نیروهای درون ساختار را در جایگاه اپوزوسیون نشانده است، سیاسی شدن یش از پیش جامعه و پایین سطح و وسعت «بی تفاوتی سیاسی» در پی گذار از «انفعال سیاسی»و «سوژه» شدگی «ابژه» های پیشین اجتماعی در قامت انسانهای معترض و حق طلبی که هر کنش اجتماعی رسمی و دولتی (نماز جمعه و روز قدس) را به رزمگاهی علیه استبداد حاکم بدل می کنند، تنها نمونه هایی دم دستی از دست آوردهایی است که برآیند «شرکت در انتخابات» بود و نه اصرار بر «تحریم» و «عدم شرکت».

به باور چپ دموکرات بر خلاف تحلیل هایی که برخی از نیروهای «چپ» ارائه می دهند، حوادث پس از انتخابات، داستانی منفک از فرایند انتخابات و شرکت در انتخابات نبوده و بی شک مسبوق به سابقه شرکت در انتخابات اخیر است.

«چپ دموکرات» همانگونه که در بیانیه ها و اعلام مواضع پیشین خود نیز بیان داشته بود «دیالکتیک مبارزه» را فرایندی «تک خطی» و پیرو منطق«صفر و یک» نمی داند، که تنها از رهگذر «تحریم» و عدم شرکت در هر کنش سیاسی در ساختار موجود قابل تحقق باشد، بلکه معتقد است از راههای پیچیده و متنوعی می گذرد و هر شرکت در انتخاباتی لزوماً به معنای تأیید ساختار فعلی تلقی نمی شود.با این مقدمه وارد عنوان بیانیه حاضر می شویم.
بی تردید یکی از بزرگترین فرصتهای حاکمیت در سرکوب هر چه بیشتر مبارزات مردم در چند ماه اخیر را باید غیبت «جنبش دانشجویی» به عنوان جنبشی سازماندهی شده حول برنامه ها و اهداف مشخص دانست. غیبتی که نه در جامعه، چه نیروها و فعالین دانشجویی بعنوان بخشی از جامعه مبارز،حضوری جدی و توام با پرداخت هزینه های سنگینی در جنبش داشته اند، که در صحنه ی خود دانشگاه بعنوان موتور پویا و بارور جنبش های اجتماعی مشهود بود. موتوری که به نسبت موج انفعال سیاسی سال های اخیر، متاثر و دچار رکود و سکون نسبی شده بود، اما در آستانه ی انتخابات بار دیگر به احیای روح سیاسی در خود دست یافت.
جنبش دانشجویی به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از جنبش اجتماعی و اعتراضی مردم، در اول مهر و با بازگشایی دانشگاهها در تداوم شکست انفعال سیاسی و حفظ پتاسیل اعتراضی موجود در بستر جامعه با رهبری و سازماندهی اعتراضات وارد فاز جدیدی خواهد شد. خصلت شناور و باز جنبش دانشجویی بصورتی که نمایندگی طبقات و قشرهای گونه گون اجتماعی را با خود دارد، به خوبی می تواند پتانسیل های این جنبش را در افزایش و بهبود اتصال جنبش اخیر با آحاد مردم بیرون مانده از آن را بالا برده و از طریق آگاه سازی سفیران بخش های مختلف و طبقات گوناگون جامعه در دانشگاه و تبیین نقش مبارزات دموکراتیک در بهبود نسبی تمامی مناسبات نابرابر، ضرورت پیوستن توده هایی از جامعه که همچنان در بی خبری یا انفعال به سر می برند را به واسطه با ایشان در میان بگذارند.

بر اساس این ملاحظات است که معتقدیم؛ آنچه وجود آن بیش از پیش احساس می شود، ایجاد جبهه واحد دانشجویی از تمامی طیف های سیاسی و حول اهداف و شعارهای مشترکی است که واقعیت جامعه لزوم آن را بر ما تحمیل می کند. در این میان، صرفِ تأکید نظری برتوان و پتانسیل جنبش دانشجویی و پیش گذاردن گزاره یِ «لزوم تشکیل جبهه واحد دانشجویی»، تن دادن به شعارها و لفاظی های مندرج در فراخوان های همه ساله گروهها و تشکلهای سیاسی اجتماعی خواهد بود. به عبارتی، لزوم برداشتن گامهای عملی و واقعی ضرورتی است که چپ دموکرات در راستای آن پیش گام بوده و آمادگی خود را در هماهنگی و همکاری با چنین صف متحدی اعلام می دارد. بی گمان لزوم تدوین و ارائه برنامه عملی مشخص و منسجم در این مرحله، وظیفه مهمی است که ما نیز طی بیانیه های بعدی به صورت ساختارمند به آن خواهیم پرداخت و در این زمینه از همکاری و همفکری همه دوستان استقبال می کنیم.

چپ دموکرات ایران
30/6/88
http://chapedemocrat.blogfa.com
http://dl-of-iran.blogspot.com
chapedemocrat@gmail.com

بیانیه تحلیلی چپ دموکرات در رابطه با انتخابات و پیامدهای آن

2009-08-17T02:41:00.004+04:30

"تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم
و آن نگفتیم که به کار آید
چرا که تنها یک سخن
یک سخن در میانه نبود:
- آزادی! (الف.بامداد)

"چپ دموکرات" بر اساس تحلیل شرایط و واقعیات جامعه، طی بیانیه ای۱مختصر اما گویا، با درک امکانات و موقعیت هایی که در انتخابات اخیر جست و جو می کرد، به منظور نیل به چند هدف کوتاه مدت و میان مدت، بر مشارکت در انتخابات تاکید نمود.
پیوند با واقعیت اجتماعی – سیاسی و آگاهی نسبت به سیاست زدگی و دلمردگی سیاسی – اجتماعی در میان لایه های مختلف جامعه، ضرورت کمک به احیا روح فعالیت و کنشگری در سطح جامعه را بیش از پیش در برابر ما قرار می داد. بر همین اساس و با توجه به ناکارآمدی و ضعف رو به زوال اپوزیسیون ِ پر ادعا، نق نقو و کم خاصیت خارج از ساختار، به امید برگزیده شدن کاندیدایی که از یک سو زمینه های گشایش در فضای سیاسی و مدنی را فراهم نماید و از دیگر سوی؛ پتانسیل همان کاندیدا به افزایش شکاف و تضاد ساختاری کمکی بنماید، انتخابات را تنها به عنوان یک "امکان" و نه هدف، مورد توجه قرار دادیم. بنابراین در میان دلایلی که در دفاع از دیدگاه های خود بیان شد، خطوط عمده زیر برجسته است:

1 - روی کارآمدن یک کاندیدای میانه رو فرصتی دوباره برای بازسازی نهاد های مدنی مستقل از قدرت ایجاد خواهد کرد و ادامه احمدی نژاد با آن سابقه سرکوب شدید نهاد های مدنی از جمله دانشجویان ، زنان ، کارگران و... عملن کار در فضای اجتماعی را برای دیدگاه های خارج از نظم موجود نا ممکن می کند .
2 - تلاش برای مستعد سازی عناصری از درون ساختار برای افزایش تضاد درون ساختاری (نقل به مضمون از بیانیه چپ دموکرات)که تقریبن در بیان اکثر چپ گرایان حامی حضور در انتخابات و از جمله چپ دموکرات و در توجیه حضور در این رقابت درون ساختاری بیان شد.
3- مشارکت در انتخابات به منزله راهی برای سیاسی شدن جامعه. این رویکرد با اشاره به تجربه رخداد دوم خرداد 1376 و موج سیاسی شدن جامعه در سال های پایانی دهه 70 که حتی منجر به بزرگ ترین تحول سیاسی خیابانی پس از دهه 60 ، یعنی 18 تیرماه 1378 شده بود ، به انتخابات 88 به مثابه فرصتی جهت دمیدن روح سیاست به کالبد جامعه سیاست زده شده ی عصر احمدی نژاد می نگریست.

اولین پیش بینی که تحقق می پذیرد
انتخابات به مثابه امکانی جهت ایجاد تضاد درون ساختاری
شکاف ساختاری که در متن سامان سیاسی موجود به صورت بالقوه و کم و بیش بالفعل وجود داشت، آرام آرام و به ویژه در سال های اخیر برای همه ناظران سیاسی محرز شده بود. این شکاف ها در روزهای معطوف به انتخابات و به ویژه پس از آن، چه در حوزه ی سیاسی و چه در حوزه ی ایدئولوژیک حاکمیت، هرچه عمیق تر و گسترده تر شد. برای ذکر نمونه کافیست به مواردی که در زیر خلاصه شده است، نگاهی گذرا داشته باشیم۲.
بر این اساس بود که ریزش سیاسی حکومت اسلامی که به واسطه ی تعارضات ذاتی آن همواره وجود داشته است سرعت بیشتری گرفت و در پی این انتخابات، آرام آرام از سوی حاکمیت، گروه ها و نیروهای اصلاح طلب که پیش از این از دایره ی تنگ خودی های، به صف خودی های غیر قابل تحمل سوق داده شده بودند، با قرار گرفتن زیر عنوان کودتاگران مخملی، از صف خودی های نظام اخراج شدند. این وجه تمایز وقتی موثرتر به نظر می رسد، که همین نیروهای اصلاح طلب، به رغم تاکید بر پایبندی خود نسبت به آرمان های اولیه جمهوری اسلامی و آیت الله خمینی، خود در موج عظیم مردمی استحاله شده، و گاه خواست هایی را مطرح نمودند که پیش از این کمتر مورد اصرار عملی ِ سیاسی ایشان قرار می گرفت. کافیست موارد زیر را قدری مورد تامل قرار دهیم:
- راه کار های هاشمی رفسنجانی در نماز جمعه معروف وی برای برون رفت از بحران :
1- فصل الخطاب بودن و لزوم تمکین به قانون
2- ایجاد فرصت و فضایی جهت گفتگو انتقادی برای روشن شدن مساله انتخابات ( به شکل مناظره های تلویزیونی و در نهایت قضاوت مردم در این باره )
3- آزاد کردن زندانیان سیاسی
4 – رفع محدودیت های رسانه ای برای اطلاع رسانی آزاد

- اهداف مطرح شده برای ادامه کنش سیاسی ( بیانیه شماره 9 موسوی):
1 - اصلاح قانون انتخابات به نحوی که امکان تکرار تقلبات گسترده را از بین ببرد و بی‌طرفی نهادهای مجری و ناظر را تضمین کند
2 - رعایت اصل 27 قانون اساسی در مورد آزادی تجمعات
3 - آزادی مطبوعات و رفع توقیف از آنها
4 - فعالیت مجدد سایت‌های خبری مستقل
5 - ممنوعیت مداخلات غیرقانونی دولت در فضای ارتباطی، نظیر اینترنت، پیام‌های کوتاه، و جلوگیری از قطع ارتباطات تلفنی و شنود مکالمات مردم و هر گونه تجسس دیگر
6 - توقف برخوردهای یک‌جانبه، افترا، دروغ‌پردازی و اهانت در رسانه رسمی کشور
7 - برخورداری از کانال‌های مستقل تلویزیونی در خارج و داخل کشور
8 - صدور مجوز برای تشکیل جمعیت‌های سیاسی،‌ فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی
9 - آزادی همه دستگیرشدگان سیاسی، ابطال پرونده‌سازی‌های جعلی امنیتی و دخالت ندادن پرونده‌های جاری در برخورداری آنها از حقوق اجتماعی

اگرچه این راه حل ها با درنظر گرفتن اقتضائات پردازش گران آن ها دارای دو ایراد مهم زیر هستند:
1 - کاملن کوتاه مدت هستند ( به خصوص در مورد پیشنهادات هاشمی )
2- اجرایی بودن آن ها عمدتن بسته به میل و علاقه جناح سوار بر قدرت است.
اما صرف ارائه و پیش کشیدن آن نیز در فرصت کنونی و جهت افزایش شکاف درون ساختاری مهم تلقی می شود. بر این اساس فعالین و نیروهای سیاسی داخل کشور می توانند با تعمیق همین خواست های حداقلی در میان توده های مختلف، راه حل های مطرح شده را با کمی تغییر بگونه ای که در برخی موارد بتوانند اساس ائتلاف های حداکثری اعتراضی را سامان دهند، وارد فازهای عملی تری نمایند،چون:
1- ایجاد کمپین های اعتراضی با هدف آزاد شدن زندانیان سیاسی
2- پیگیری و اطلاع رسانی در مورد آسیب دیدگان وقایع اخیر از جمله شهدا و سایرین
3- افشای سیاه چاله هایی که در پس این وقایع بخش هایی از آن آشکار شده است و اخیرن نامه ی مهدی کروبی به هاشمی رفسنجانی پیرامون جنایات و شکنجه های وحشیانه ی جنسی ِ بازداشت شدگان دختر و پسر - که روی تاریک قرون وسطای کلیسای کاتولیک را سفید کرده است – بخش های دیگری از این سیاهه ی رژیم اسلامی را به عرصه کشانده است، به منظور نمایاندن ماهیت واقعی سرکوب گران و ممانعت از تکرار این فجایع در آینده.

موارد فوق در زمینه زندان و حقوق زندانیان و علاوه بر آن تاکید و نمایاندن ماهیت واقعی راهبران این پروژه کودتاگونه بر کسانی که هنوز در نا آگاهی به سر می برند و حفظ پتانسیل تغییر خواهی و امید به تغییر ، با یاد آوری هزینه هایی که جنبش تحول خواهی ایران متحمل شده است ( به تعبیر موسوی در راهی بی برگشت وارد شده است ).
از آنجا که رفع فیلتر از سایت ها ، برداشته شدن محدودیت از رسانه ها و تغییر رویکرد جناحی صدا و سیما امری خارج از اختیار تحول خواهان است و تا حدی غیر ممکن می نمایاند ضمن حفظ این رویکرد بسان یک هدف باید به گسترش رسانه های جایگزین ( نه تنها مجازی ) اقدام نمود تا بتوان به اطلاع رسانی گسترده توده ای دست زد و از طریق خود این کنش ، پتانسیل تغییر خواهی را در جامعه زنده نگه داشت .
برخورداری از رسانه های ماهواره ای امری است مطلوب ولی از آن جا که گروه های خرد جامعه مدنی توانایی مالی و انسانی ساماندهی چنین چیزی را ندارند، این انتظار از خود گروه های مرجع و احزاب سیاسی و از آن جمله خود شخص میر حسین موسوی وجود دارد تا پیگیر این خواسته خود باشد .

تجربه جبهه ملی دکتر مصدق که حول انتخابات آزاد شکل گرفت مؤید این نکته است که حول منافع حداقلی جنبش های موثر سیاسی قابل شکل گیری هستند.
در میان خواسته های مطرح شده توسط میرحسین موسوی بخش زیادی از آن ها قابل هدف گذاری برای چنین ائتلافی هستند، که از قضا پیشنهاد اینکه جنبش به صورت شبکه ای از تک تک هواداران میرحسین موسوی (و طبیعتن کروبی) سامان یابد، بسیار بهتر و دموکراتیک تر جنبش را به پیش خواهد برد و مانع از تاثیر پذیری این اتحاد از تصمیمات ناگهانی و غیر منتظره احزاب اپورتونیست اصلاح طلب می شود.

احیا شور سیاسی در مردم
تاکنون از تحقق هدف پیش گفته که همان گسترش تضاد ساختاری بود سخن راندیم. این وسعت تعمیق شکاف های ساختار موجود را وقتی در کنار آگاهی و بیداری گسترده ی ملی و احیای شور و باور سیاسی به رویکرد عمل گراتر نسبت به سیاست و کنشگری اجتماعی قرار دهیم، خواهیم دید که انتخابات به امکانی بسیار فراتر از آن چه ما پیش بینی می کردیم تبدیل شد. امکانی که اگر مشارکت گسترده و بالای 80درصدی در آن صورت نمی گرفت، حاشا اگر به چنین نتایجی خارج از خواست و اراده ی حاکمیت منجر می شد.
گسترش مشارکت از 55 درصد به 85 درصد، افزایش 10 ملیونی شرکت کنندگان در انتخابات، صف های طولانی فضای پیش از دوم خرداد را در جامعه تداعی می کرد. اما در همین زمان اتفاقاتی شروع به رخ دادن می کنند؛ قطع پیامک ها از شب پنج شنبه 21 خرداد ، فیلتر شدن سایت های خبری نزدیک به اصلاح طلبان از صبح روز انتخابات، خبر هایی از تعطیل شدن برخی از حوزه های اخذ رای به دلیل نبود تعرفه علی رغم چاپ بسیار زیاد تعرفه ها (بیش از تعداد واجدان شرایط) و در اوج این تحولات اشغال ستاد مرکزی اصلاح طلبان در تهران - ستاد قیطریه- در ساعات پایانی روز اخذ رای ، حضور گسترده نیرو های انتظامی در سطح شهرها بویژه برگزاری مانور اقتدار در روز انتخابات، محاصره وزارت کشور از ساعات پایانی اخذ رای تا شمارش 25 میلیون از آرا در حدود 2 الی 3 ساعت پس از اتمام رای گیری بدون ذکر جزئیات و حتی بدون وجود آراء باطله ، شوک عمومی را بر فضای کشور وارد کرد. آنچه بیش از پیش نتایج را ناپذیرفتنی می نمود حضور 10 میلیونی آرای خاموش بود که بی شک باید به صندوق اصلاح طلبان ریخته می شد. این مساله باعث شد تا جمع کثیری از مردم و از جمله موسوی و کروبی این "شعبده بازی" را نپذیرند و ایران به فضایی بحرانی وارد گردد. با راهپیمایی 3 میلیونی 25 خرداد ، این بحران کاملن علنی شد.
آنچه به عنوان " سیاسی شدن فضای جامعه "، دلیلی بر حضور در انتخابات مطرح می شد، به شکلی غیر قابل تصور تحقق پیدا کرد . مردمی صحنه ها را پر می کردند که به جای منتظر نشستن در پای متخصصان حرفه ای سیاست، تا بدانند چه باید بکنند به شکلی خود جوش با پذیرفتن همه هزینه های احتمالی ، پای بر سنگ فرش خیابان ها گذاشتند تا در کنش ِ مستقیم سیاسی حق دزدیده شده خود را طلب کنند. به مرور این اعتراضات شمایلی پیدا کرد که به نوعی تکرار نوستالژیک انقلاب 57 بود، تکراری که گاه در شعارها نیز تبلور می یافت. در این جا شاید بتوان با ذکر نقل قولی از مارکس آنچه را که در خیابان های ایران و تهران گذشت به شکلی صحیح تر تبیین نمود.
مارکس در 18 برومر لوئی بناپارت و در توصیف انقلابات قرن 18 می گوید :
"بنابراین دوباره زنده کردن خاطره ی مردگان در این گونه انقلاب ها، برای شکوه بخشیدن به مبارزات جدید بود، نه برای درآوردن ادای مبارزات گذشته. برای آن بود که در بزرگنمایی وظایف مشخص در خیال مردم بکوشد نه برای طفره رفتن از انجام آن وظایف در واقع، برای بازیافتن روح انقلاب بود و نه برای به حرکت در آوردن دوباره شبح آن ."
این نمود را شاید اسلاوی ژیژک نیز در مقاله ای که پیرامون وقایع پس از 22 خرداد ایران نگاشت مطرح می کرد؛
"نام او (موسوی) مترادف ِ باز دمیدن در رویای عمومی است که انقلاب خمینی را به پیروزی رساند"، "... به زبان فرویدی باید گفت حرکت اعتراضی این روز ها (بازگشت سرکوب شدگان ) انقلاب خمینی است."
این روح هیجانی و گاهن نوستالژیک را حتا در پاره ای از شعارهای کلیدی این روزها می توان دید که گاهی از آن ها بعنوان تعارضات اجتماعی درون جنبش یاد می شود، چون شعار "الله اکبر" از سویی و "استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی" از دیگر سوی. حال آنکه ما معتقدیم که شعار " استقلال ، آزادی ، جمهوری ایرانی " و "الله اکبر" شبانه مردم نه در تضاد با یکدیگر که در طول هم قرار می گیرند. بنا بر همان تحلیل مارکس (18 برومر لوئی بناپارت) شعار الله اکبر پشت بام ها همان طنین شعار " استقلال ، آزادی ، جمهوری ایرانی " از سوی کسانی است که ناخواسته می خواهند محتوای واقعی حرکت خویش را بر خود بپوشانند (به تعبیر مارکس انقلاب های قرن 18) و این محتوا، همانا بازیافتن روح دزدیده شده انقلاب 57 می باشد .
این احیا شور و باور عمل گرای سیاسی در میان مردم، فرصتی تاریخی را برای فعالین گسترده ی دموکراسی خواه و آزادی طلب ایران قرار داده است. فرصتی که با درک آن می توان برای گام های بعدی جنبش بزرگ مردم ایران طراحی حرکت صورت داد.

رویکرد فعالان مستقل سیاسی در گام های پیش روی
اگرچه این روزها نیروهای اصلاح طلب جمهوری اسلامی نیز به استقلال از کل ساختار نزدیک می شوند، اما با توجه به وابستگی های عمیقی که در ذهن و زبان ایشان نسبت به اساس جمهوری اسلامی وجود دارد، مسئولیت فعالین مستقل دوچندان می شود؛

- فعالین مستقل سیاسی ، ضمن احترام و تائید هر ائتلاف معطوف به تغییری که رهبران اصلاح طلب ترتیب دهند، نباید در آن حرکت و ائتلاف مستحیل شوند، بل که باید از امکانات خاصی که استقلال کامل ایشان در اختیار می گذارد، بهره گیرند.
- پر واضح است، شکل سرکوب حاکمیت بگونه ای که این روزها بر نیروها و فعالین اصلاح طلب متوجه شده است، این طیف خوشبین و امیدوار به اصلاح پذیری ساخت سیاسی ِ قائم به "ولایت فقیه" را آرام آرام به سمت تحول خواهی پیش می برد. در این میان، فضای سیاسی به طور ناخواسته این طیف را رادیکال تر می نماید و این خود فرصت مغتنمی است که با تیزهوشی و فرصت سنجی کنشگران دموکرات و برابری خواه می تواند توفیقات جنبش را گسترده تر، عمیق تر و کم هزینه تر نماید، بر این اساس که همراهی نیروهای هم چنان اصلاح طلب و به تعبیری تحول خواهان اسلامی را در طول بیشتری از مسیر حرکت جنبش مردمی فراهم می آورد.(این تحلیل البته بر نگاه فرصت طلبانه و ابزاری به این نیروهای سیاسی مورد اشاره استوار نیست. چه ما به رغم بسیاری از فعالین سیاسی که به زعم شان، کنش موجود به صورت برق آسایی به سرانجام رسیده و آنک فرصت تسویه حساب، حتا با همین نیروهای اصلاح طلب را تدارک می بینند، معتقدیم که رهبران اصلاح طلب؛ ولو اگر به تعبیر پاره ای در جنگ قدرت اینچنین ظاهر شده باشند، باز هم در همراهی مردم نقشی تاریخی ایفا نموده اند که تا هر جایی از طول مسیر همراهی شان را ادامه دهند، سزاوار ستایش و قدرشناسی اند.)
- ایجاد ارتباط قویتر با فعالان جامعه مدنی و پیوند زدن میان خواسته های خاص این گروه ها با حرکت کلی جنبش و تبیین تاثیر پذیری و نفع متقابل این جریانات بر یکدیگر برای افراد درگیر در این محیط ها.
- تاثیر گذاری و آگاهی رسانی در محیط های آکادمیک و روشنفکری، از جمله مواردی است که باید به شدت مورد توجه قرار گیرد، چه در صورتی که تحولات در سطح شهرها متوقف شود، دانشگاه (که جمیع شواهد بر سیاسی شدن مجدد و عمیق آن دلالت دارد) به عنوان میزان الحراره جامعه بیش ترین نقش را در حفظ پتانسیل تحول خواهی دارا می باشد. بنابراین پیوند خوردن نیروها و جریان های مختلف دانشجویی در شرایط کنونی، جهت وحدت عمل و مبارزه در پی آغاز سال تحصیلی جدید از اهمیت بالایی برخوردار است. جنبش دانشجویی می تواند در راستای ایفای نقش و رسالت تاریخی اش دگردیسی خود را به سمت کنشگری ِ محوری، تا بازگشایی دانشگاه ها کامل نموده و آماده ی مبارزه ای تمام عیار و آگاهانه باشد.
- فعالین ضد جنگ و مبارزین مدنی صلح طلب داخل و خارج از کشور نیز در شرایط کنونی که رژیم بی میل نیست با برافروختن جنگی ولو کم دامنه و چند روزه، از سویی توجه ملی را به سمت دیگری منحرف کرده، از دیگر سوی بهانه ی سرکوبی گسترده تر و خونبارتر را فراهم کند، وظیفه ی خطیر و مهمی دارند. متوجه کردن اجماع جهانی بعد از انتخابات که در همسویی با ملت شکل گرفته است به این موضوع و اعمال فشار بر دول وحشی و جنگ طلبی که بی میل نیستند از آب گل آلود کنونی ماهی خود را بگیرند، امر مهمی است که می تواند از عواقب وخیم چنان رویدادی جلوگیری نماید.

در پایان، ضمن اعلام همراهی و همگامی خود با مبارزات به حق مردم ایران، یاد جان باختگان این جنبش را گرامی داشته و همدردی خود را با آسیب دیدگان و خانواده های عزادار ابراز می نماییم.

چپ دموکرات
دوشنبه: 26 مردادماه 1388
17 آگوست 2009
منبع: http://chapedemocrat.blogfa.com

پانوشت ها
----------------------
۱. http://chapedemocrat.blogfa.com/post-9.aspx
۲. - مناظره احمدی نژاد و موسوی که در آن احمدی نژاد خود را در مقابل 3 دولت گذشته می داند . او معتقد است که نظام در این سه دوره از ارزش های خود فاصله گرفته است (گفتنی است برخی از این سال های مورد اشاره احمدی نژاد معاصر آیت الله خمینی است)- او می گوید هر 3 کاندیدا یکی هستند و از حمایت هاشمی رفسنجانی برخوردار و به وسیله وی هدایت می شوند، او(احمدی نژاد) هاشمی -ریاست خبرگان و مصلحت نظام ، رییس جمهور و رییس مجلس سابق- را متهم به فساد می کند و از افرادی مثل ناطق نوری ( مشاور و رییس بازرسی نهاد رهبری ) به عنوان مفسدان اقتصادی حامی موسوی نام می برد و در نهایت مدعی می شود که هاشمی در نامه ای به یکی از سران کشور های حاشیه خلیج فارس گفته است که دولت احمدی نژاد 6 ماه دوام می آورد .
- نامه هاشمی به آیت الله خامنه ای که در آن ضمن کذب خواندن ادعا های احمدی نژاد به شکلی تلویحی، احمدی نژاد را با بنی صدر که در ساختار حکومتی ایران نماد خیانت و نا کارآمدی است مقایسه کرد. و در نهایت بی پاسخ گذاشتن نامه هاشمی از سوی خامنه ای علی رغم اصرار هاشمی بر موضع گیری آقای خامنه ای قبل از 22 خرداد.
- اطلاعیه آیت الله خامنه ای پیش از اعلام نتایج قطعی انتخابات / بیانیه شماره 1 موسوی:
آیت الله خامنه ای:"مشاركت بيش‌از هشتاد درصدی مردم در پای صندوقها و رأی بيست‌وچهار ميليونی به رئيس جمهور منتخب، يك جشن واقعی است ".
میر حسین موسوی:"ملت شریف ایران نتایجی که برای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری اعلام شد بهت آور است و مردمی که در صف های طولانی اخذ رای شاهد ترکیب آرا بودند و خود می دانند که به چه کسی رای داده اند با حیرت تمام به این شعبده بازی دست اندرکاران انتخابات و صدا و سیما نگاه می کنند. "این بیانیه بعد از پیام آقای خامنه ای منتشر شد.
- نماز جمعه 29 خرداد 88 / بیانیه شماره 5 میر حسن موسوی 30 خرداد 88
آیت الله خامنه ای:"من البته در موارد متعددى با آقاى هاشمى اختلاف‏نظر داريم، كه طبيعى هم هست.... البته بين ايشان و بين آقاى رئيس جمهور از همان انتخاب سال 84 تا امروز اختلاف‏نظر بود، الان هم هست؛ هم در زمينه‏ى مسائل خارجى اختلاف‏نظر دارند، هم در زمينه‏ى نحوه‏ى اجراى عدالت اجتماعى اختلاف‏نظر دارند، هم در برخى مسائل فرهنگى اختلاف‏نظر دارند؛ و نظر آقاى رئيس جمهور به نظر بنده نزديكتر است. زورآزمائى خيابانى بعد از انتخابات كار درستى نيست، بلكه به چالش كشيدن اصل انتخابات و اصل مردم‏سالارى است.من از همه ميخواهم به اين روش خاتمه بدهند. اين روش، روش درستى نيست. اگر خاتمه ندهند، آنوقت مسئوليت تبعات آن، هرج و مرج آن، به عهده‏ى آنهاست.اين تصور هم غلط است كه بعضى خيال كنند با حركات خيابانى، يك اهرم فشارى عليه نظام درست ميكنند و مسئولين نظام را مجبور ميكنند، وادار ميكنند تا به عنوان مصلحت، زير بار تحميلات آنها بروند. "
میر حسین موسوی:"... من به عنوان يك همراه که زیباییهای موج سبز حضور شما را ديده است هرگز به خود اجازه نخواهم داد بر اثر عمل من جان کسی درمعرض خطر قرار گيرد. در عین حال بر اعتقاد راسخ خويش مبنی بر باطل بودن انتخاباتی که گذشت و استيفاي حقوق مردم پای می فشارم و عليرغم توانايي هاي اندكي كه در اختيار دارم براين باورم كه انگيزه و خلاقيت شما مردم همچنان ميتواند حقوق مشروع تان را در چهره هاي مدني جديد مورد پيگيري قرار دهد و محقق كند. مطمئن باشيد كه اينجانب همواره در كنار شما خواهم ماند. آنچه اين برادر شما در در يافتن اين راه حلهاي جديد، خصوصا به جوانان عزیز توصيه مي كند اين است که نگذارید دروغگويان و متقلبان پرچم دفاع از نظام اسلامی را از شما بربايند و نا اهلان و نامحرمان، میراث گرانقدر انقلاب اسلامی را که اندوخته از خون پدارن راستگویتان است از شما مصادره کنند. با توكل به خداوند و اميد به آينده و تكيه بر توانمندي هايتان حركات اجتماعي خود را پس از اين نيز براساس آزاديهاي مصرح در قانون اساسي و اصل امتناع از خشونت پيگيري كنيد. "
".... ما به دست اندركاران توصيه مي كنيم براي برقراري آرامش در خيابان ها مطابق اصل 27 قانون اساسي امكان تجمع هاي مسالمت آميز را نه تنها فراهم كنند، بلكه چنين گردهم آيي هايي را تشويق كنند وصدا و سيما را از قيد بدگويي ها و يك طرفه عمل كردن ها رها سازند. "
- تائید نتایج انتخابات به وسیله شورای نگهبان / نا مشروع خواندن ریاست جمهوری احمدی نژاد از سوی موسوی و کروبی.
بیانیه شماره 9 میر حسین موسوی : "از این پس ما دولتی خواهیم داشت که از نظر ارتباط با ملت در ناگوارترین شرایط به سر می‌برد و اکثریتی از جامعه، که اینجانب نیز یکی از آنان هستم، مشروعیت سیاسی آن را نمی‌پذیرد. دولتی با پشتوانه‌های ضعیف مردمی و اخلاقی که از او انتظاری جز بی‌تدبیری، قانون‌گریزی، عدم شفافیت، تخریب ساختارهای تصمیم‌گیری و تدوام سیاست‌های ویرانگر اقتصادی نداریم. "
مهدی کروبی : " با ساز و کاری که قبل از انتخابات و توسط دولت و شورای نگهبان و برخی نهادهای عمومی انجام شده و نیز نحوه اجرای انتخابات و دخالت های دولت و نمایش شکایت پذیری و بازشماری آرای شورای نگهبان و وقایع بعد از آن را عاملی در جهت باطل بودن انتخابات می دانم و بر همین اساس دولت برآمده از آن را دارای مشروعیت و مقبولیت نمی دانم و در هیچ برنامه ای از جمله تنفیذ و تحلیف آن شرکت نخواهم کرد. "
- نماز جمعه هاشمی / پاسخ آقای خامنه ای به هاشمی در مراسم تنفیذ
هاشمی:"اواخر دوران تبلیغات ما دچار تردید شدیم یعنی یک عده افرادی پیدا شدند تردید کردند و بذر تردید حالا به هر دلیل یا تبلیغات نادرست یا عمل نادرست صدا و سیما و یا چیزهای دیگر باعث شد بذر تردید در ذهن مردم پیش بیاید. ما تردید را بدترین مصیبت می دانیم .
این تردید مثل خوره افتاد به جان ملت ما البته دو جریان هستند یک جریان که تردید ندارند و قاطع هم ایستاده اند و دارند کار خودشان رامی کنند و یک عده هستند که آنها هم کم نیستند و بخش زیادی از مردم فهیم کشور ما عالم کشور ما هستند و می گویند که ما تردید داریم و برای رفع تردید اینها باید کار کنی .مساله مهم ما اینست که آن اعتمادی که مردم را با آن وسعت وارد میدان کرد و امروز یک مقدار مخدوش شده ما این اعتماد را برگردانیم و این هدف مقدس ما باید باشد و این اعتماد باید برگردد "
خامنه ای : " اين كسانى كه دم از بى‏اعتمادى مردم ميزنند - اگر اين سخن از روى غرض نباشد، از روى غفلت است - كدام اعتماد از اين بالاتر كه مردم مى‏آيند در عرصه‏ى انتخابات وارد ميشوند، به نظامشان، به دولتشان اعتماد ميكنند، رأى خود را به آنها ميسپارند و منتظر ميمانند كه نتيجه‏ى اين رأى‏گيرى را از آنها بشنوند؟ "
- مراسم تنفیذ / غیبت هاشمی، خاتمی، ناطق نوری، موسوی، کروبی، جوادی آملی، امینی، ... و حتا حسن خمینی در این مراسم.
- مراسم تحلیف / غیبت همان جمع غایب در تنفیذ به علاوه جمعی از اعضای فراکسیون اقلیت در مراسم تحلیف.
- پافشاری موسوی ، کروبی ، خاتمی و احزاب سرشناس اصلاح طلب بر نامشروع بودن دولت احمدی نژاد.
- برای نخستین بار در تاریخ 30 ساله جمهوری اسلامی رکن رکین و عمود خیمه نظام ( به تعبیر هاشمی پس از ماجرای 18 تیر ماه ) یعنی ولایت فقیه به این صورت هاله قدسی خویش را از دست داد و نه یک باره و دوباره بلکه چند باره فصل الخطاب بودن این جایگاه و شخص آیت الله خامنه ای زیر سوال رفت تا وی حتا خود را در حد حامی یک جناح خاص – حتی یک شخص خاص – تنزل داده باشد .
- عدم تائید دولت جدید از سوی اکثریت قاطع مراجع تقلید و انتقادات آنان از روند های پس از 22 خرداد 88. اهمیت این مساله را در پایگاه و جایگاه مرجعیت در ایدئولوژی حکومت باید جستجو کرد، نقشی که حکومت سالیان سال برای توجیه رفتار خود از مرجعیت انتظار داشته است.
- دادگاه های برگزار شده برای سران اصلاح طلب متهم کردن آنان به تلاش در جهت انقلاب مخملی و در مقابل نمایشی خواندن دادگاه از سوی اصلاح طلبان و متهم کردن نیرو های امنیتی به بدرفتاری با زندانیان همه و همه نشانه هایی از ایجاد تضادی واقعی در ساختار حکومتی ایران می باشد، که به تائید پیش بینی اولیه در مورد انتخابات به مثابه راهی برای عمیق تر و عریان تر کردن این شکاف می پردازد.

پیام چپ دموکرات پیرامون درگذشت رفیق علیرضا داوودی

2009-07-31T00:05:00.002+04:30

"جاده ها با خاطره قدم های تو بیدار می مانند
که روز را پیشباز می رفتی"
***
رفیق علیرضا داوودی پس از سالها مبارزه خستگی ناپذیر و تحمل ناملایمات، فشارها و محدودیتهای بسیار، صبح چهارشنبه ۷ مرداد ماه به جاودانه ها پیوست.
چپ دموکرات با گرامیداشت یاد و خاطره این مبارز راه عدالت و آزادی، هم دردی خود را با خانواده، رفقا و همه مبارزان راه آزادی اعلام می دارد.

چپ دموکرات
پنج شنبه ۸مرداد ۸۸

بیانیه حمایت «چپ دموکرات» از میرحسین موسوی

2009-05-22T11:59:00.002+04:30

« چپ دموکرات » ، پیرو بیانیه ی انتخاباتی شماره 1 خود ، که به طور مشخص دلایل حضور و مشارکت در انتخابات و ترجیح اصلاحات را تشریح نموده بود ، بر پایه ی استدلالی که در پی خواهد آمد ، از آقای میرحسین موسوی به عنوان کاندیدای مورد نظر خود حمایت می نماید. بی تردید از میان گزینه های اصلاح طلب موجود ، یکی را باید بر دیگری ترجیح داد و این ترجیح بر این اساس است که کدام یک از این دو با خواست های اقتصادی ، اجتماعی و سیاسی ما نیروهای چپ دموکرات ، نزدیک تر هستند .

آن چه مسلم است ، هر دو کاندیدای اصلاح طلب ، چه در قالب منشور حقوق شهروندی و چه در شکل بیانیه هایی در دفاع از حقوق کارگران ، معلمان ، زنان ، گروه های قومی و مذهبی توجه خود را به جنبش های مدنی و برابری خواهانه نشان داده اند . از این حیث ، هم مواضع ایشان و هم گشایش هایی که در ورود به پاره ای از خطوط قرمزها ایجاد نموده اند ، قابل توجه است . اما همین که به زیربنایی ترین بخش برنامه های ایشان یعنی برنامه های اقتصادی توجه شود، تفاوت بین دوکاندیدا برجسته تر می نماید .بویژه آنجایی که اجتماعی از قائلین به راست کیش ترین سیاست های سرمایه داری در اردوگاه مهدی کروبی مشاهده می شود و خطری بالقوه را گوشزد می کند .
این در حالیست که میرحسین موسوی ، چه در مواضع اعلام شده، و چه در سابقه ی تاریخی که از وی وجود دارد ، اهتمام به اقتصاد ملی ، با تکیه بر تأمین گسترده تر منافع زحمتکشان و کارگران را نشان داده است . پر واضح است ، کسی که در آغاز دهه ی شصت و اوج سرکوب های سیاسی به مصدقی بودن متهم می شد،امروز که هر نیروی « نئولیبرالیست پرو آمریکایی» داعیه ی مصدقی بودن دارد !! ، نمی تواند بر چیزی غیر از اقتصاد ملی تأکید کند .

بر این اساس است که احیای تولید ملی ، رشد صنعتی و بهبود شرایط اقتصادی در عین استقلال بیشتر را در برنامه های وی بهتر می توان جستجو کرد. حال و در این مجال لازم است به یک ایراد اساسی که نیروهای چپ همواره در این ایام در برابر میرحسین موسوی قرار داده اند (سکوت در برابر واقعه ی 67) بپردازیم .

جنایت و کشتار در هر عصری به ویژه علیه پاک ترین فرزندان این سرزمین داغی است که برای همیشه در دل فعالین و مبارزان اجتماعی سیاسی و ننگی است که بر پیشانی عاملین و حامیان آن واقعه شوم خواهد ماند. چنین حمایتی چه در قالب سکوت توام با رضا و چه حمایت فعال از آن نقطه تاریک ازهیچ کسی پذیرفته نخواهد بود . حال این شخص چه مهدی کروبی باشد و چه میر حسین موسوی . چرا که هر دو به کرات خود را از نزدیکان آیت الله خمینی معرفی کرده اند اما در زمان هیچ واکنشی نسبت به آن واقعه و حتی امروز نسبت به تخریب گلزار خاوران ازخود نشان نداده اند. و در حقیقت از فعالین درون ساختار جمهوری اسلامی انتظاری غیر از این نیست .
اما به راستی اگر سکوت در برابر سرکوب ها و کشتار 67 ،با آن جو روانی توام با تمکینی که بر جامعه حاکم بود (بگونه ای که کوچکترین انتقاد ، شخصی در قامت آیت اله منتظری را به واقعیت امروز نشاند) قابل نقد است، امر به سرکوب فعالین و نیروهای جنبش چپ توسط افراطیون لیبرالی که امروزه در زیر عبای شیخ اصلاحات مخفی شده اند و راهبری نئولیبرالیسم را در پوشش جدید بر عهده گرفته اند را چگونه باید مورد تحلیل قرار داد؟ «شهروندیان امروز»ی* که پیش از هجمه ی نیروهای امنیتی در آذر 86 فرمان حمله به « موج چگوآرائیستی » را صادر می کردند . کیست که نداند کسانی که امروز و در عین سردادن شعارهای سکولاریستی و آزادیخواهی ، فرمان حمله به اندیشه ی چپ را صادر می کنند ، اگر در آن روزگار سکوت و خفقان می بودند، خود حلقه های دار را به گردن قربانیان آن روز می انداختند ؟ و کیست که انگشت اشاره ی شیخ اصلاحات در رویدادهای مختلف را به سوی نیروهای چپ و نسبت دادن غیر واقعی مسائل مختلف به این طیف تحت فشار را نبیند؟ چندان که در پی چاپ کاریکاتوری در یک نشریه دانشجویی دانشگاه امیرکبیر و در چنان فضای مسمومی به یکباره و بدون هیچ سند و قرینه ای همه چیز را متوجه مارکسیست ها دانست.
باری، شایسته است پاره ای از نیروهای چپ که مفتون تلون امروزین شیخ اصلاحات شده اند ، قدری بنیادی تر به واقعیات نظر کنند.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* در همین ارتباط به شماره های ۵ و ۱۹ «شهروندامروز» به سردبیری محمد قوچانی پیرامون دورجدید فعالیتهای جنبش چپ و القاء خطر این جنبش به دستگاه امنیتی و نیز به شماره ۲۸ همین نشریه پیرامون «کانون نویسندگان ایران» مراجعه کنید .

چپ دموکرات
جمعه : 1 خرداد 1388

موضع انتخاباتی چپ دموکرات

2009-05-13T17:52:00.001+04:30

انتخابات؛ "امکان" نه "هدف"!
حربه ما ، همانا آزادیهای سیاسی، حق برخورداری از اجتماعات و اتحادیه ها و آزادی مطبوعات است ؛ آیا هنگامی که می خواهند این حربه را از ما بگیرند، ما می توانیم دست روی دست بگذاریم و از سیاست دست بکشیم ؟ می گویند هر فعالیت سیاسی ما همسنگِ به رسمیت شناختن نظام موجود است، اما هنگامی که این نظام، حربه مبارزه علیه خود را در دست ما می گذارد بهره گیری از این حربه ، به معنی پذیرفتن این نظام نیست .
"کارل مارکس"
***
شکی نیست که گذار به جامعه ای مطلوب تر، آن گاه که گسترده ترین نگرش و الگوی تغییر برای عموم جامعه، تحول و تغییر سیاسی و نه اجتماعی بمثابه دیگرگون ساختن ِ سامان و ساختار برآورنده ی ساحت دولت است، رویکرد کنشگران ِ معدودتر و به نسبت تعداد کم ایشان کم اثرتر را معطوف به تجربه های نو در ترکیب الگوهای ذهنی خود با سطح تفاهمی ِ کنش پذیری جامعه می کند. بکارگیری همزمان تاکتیک های سیاسی با ریختی قانونی و غیر قانونی توسط گروه هایی که اصالت عمل آنها وجاهتی در کل ساختار سیاسی جامعه آن ها ندارد، چندان قابل پذیرش نمی نماید، چه این گروه ها اساسن غیر قانونی شمرده می شوند.
با این همه اما چنین تصویری صرفن تن دادن به ترسیم از بالا و پذیرش توضیح رفتار از سوی دولتی است که مشروعیت چندانی ندارد و در عین حال نظم مستقر و قدرت بلامنازع حاکم است. مواجهه با چنین شکلی از واقعیات جاری، ملاحظات جدیدتری را به کنش گرانی چون ما تحمیل می نماید.
صحنه ی انتخابات پیش ِ روی از چنین منظری قابلیت پرداخت پیدا می کند. در واقع امر، نیروهایی چون ما که منظور استیفای حقوقی ِ هیچ یک از طرفین مبارزه ی انتخاباتی درون ساختار قرار نخواهند گرفت، تنها به واسطه ی تحلیل نقش و تاثیر مهره های بازی در مسیر حرکت جامعه و امکاناتی که از قبل آنها دست خواهد داد، اقدام به اعلام موضع نسبت به انتخابات خواهند کرد.
پرواضح است که نتیجه ی انتخابات هرچه باشد، یکی دیگر از وفاداران به ساختار موجود را از صندوق ها بیرون خواهد داد. با چنین وصفی، چه جای ورود به بحث انتخابات؟ این پرسشی است که غالب فعالین منتقد و مخالف وضع موجود همواره در برابر خود دیده اند، اما به زعم ما نیروهای چپ دموکرات، وضعیت قدری پیچیده تر می نماید.
چپ دموکرات ضمن تحلیل واقع بینانه عینیاتِ جامعه و قائل نبودن به وجود پتانسیل انقلابی در میان کنشگران اجتماعی حاضر، برای عدم حضور در انتخابات جاری نتیجه ای جز « انزوا» و «انفعال» سیاسی ِ بیشتر این کنشگران متصور نیست و معتقد است «فعال» بودنِ «تحریم انتخابات» (آنگونه که پاره ای بدان معتقدند)، درشرایط نبودِ حداقل آزادیهای مدنی در عرصه عمومی جامعه برای منتقدین ساختار موجود، جزبالابردن هزینه های فردی وفرسایش جنبشهای اجتماعی چشم انداز دیگری دربرندارد.
از این جهت است که شرکت در انتخابات و انتخاب گزینه بهتر نه رسیدن به «هدفـ» بلکه تنها «امکان»ی برای فراهم آمدن بستری لازم برای طرح آزادانه و کم هزینه تر مطالبات اجتماعی-اقتصادی تلقی می شود چرا که رسیدن به افق رهایی بخش انسانی که ما و دیگر نیروهای ترفیخواه بدان معتقدیم برنامه «همه یا هیچ» نیست بلکه بر عکس فرایندی چند جانبه و چند گانه است واز مراحل مختلفی می گذرد که نه یکنواخت است و نه خطی.
ما به عنوان افرادی که در میان مردم و در پیوند با واقعیت مشخص اجتماعی آنان، به زیست سیاسی – اجتماعی مشغولیم، خارج از ساختار سیاسی مستقر، تا اطلاع بعدی هیچ پتانسیل قابل اتکایی مشاهده نمی کنیم. از دیگر سوی، بر خلاف مشخص بودن موضع ما نسبت به ساختار استبدادی حاکم، بر بستر واقعیت انسانی – اجتماعی موجود خطر هر برآمد استبدادی جدیدی را احساس نموده، قایل بر مشی توام با صبر و تحمل بوده، مایل به عینی تر کردن ترس امثال "حسین شریعتمداری" هستیم. بر این اساس که با توجه به الاکلنگ فعلی قدرت در درون ساختار و پذیرش کنونی همین واقعیت از سوی بخش های گسترده ای از مردم،(که نه از موضع پذیرش و قبول ساختار، بل که از موضع رفع تکلیف و درخزیدن به پوستین بی عملی خود صورت می یابد) راهی جز تلاش برای فراهم آوردن زمینه ی توفیق عنصری معقول تر که بیش از این بر عمق فلاکت اجتماعی نیفزاید از جهتی و تلاش برای مستعد سازی عناصری از درون ساختار برای افزایش تضاد ساختاری از جهت دیگر برای ما نمی ماند. با این تاکتیک است که وجود «حداقل» تفاوت موجود میان نامزدها و گروههای حاضر در عرصه انتخابات در شرایط اختناق و سرکوب حاضر ، خود «حداکثر» ی تلقی می شود که قادر خواهد بود دستاوردهای بزرگی را برای جنبش اجتماعی و دموکراتیک مردمی فراهم آورد .
این مهم با درک و پذیرش کنشگری کلام و گفتار سیاسی تبیین بهتری می یابد که در این مجال امکان بسط نظری آن حاصل نمی شود. با این استدلال باید به دنبال گزینه ای بود که بتوان خواست های بیشتری از درخواست های مان را از زبان او و با واسطه ی امکان گسترده ی رسانه ای وی، به گوش طیف گسترده ای از عامه مردم برسانیم. وصفی که تنها شامل گزینه های ظاهرن اصلاح طلب شده و بنا بر این صورت از شناخت حوزه ی کنش رسمی ِ سیاسی، جمع بندی و موضع ما نیروهای چپ دموکرات، حضور فعال تر در عرصه ی تصمیم گیری ِ مردمی است که قطعن در انتخابات شرکت خواهند کرد و تغییر ترجیح ایشان به سمت عنصری که قابلیت های بعدی وی مسیر ما را برای تحقق اهداف، هموارتر می نماید. با تاکید مجدد که این موضع از درک ضرورت های جاری و نه ملاک های غایی اتخاذ می شود.
بی مناسبت نیست که این نوشتار را با نقل قولی از «لنین» به پایان بریم . نقل قولی که لزوماً به منظور تأیید نظرات وی آورده نمی شود بلکه پاسخی است در خور به آنانی که با توسل به تئوریهای انقلابی وی و تحلیل غیر واقعی ِ شرایط حاضر قائل بر وجود پنانسیل های عینی و ذهنی برای تغییر ساختاری وضع موجود میباشند ؛
«بزرگترین و شاید تنها خطر برای یک انقلابی پافشاری در انقلابی گری و در نظر نگرفتن محدودیتها وشرایطی است که درآن چه روش های انقلابی مناسب اند وکارایی موفقیت آمیز دارند . انقلابیون وقتی واژه «انقلاب» را در گیومه می گذاردن و انقلاب را به چیزی مقدس شبیه می سازند، تفکر و توانایی واکنش خود را از دست می دهند وبه همین دلیل با سر به زمین می خورند. باید خونسردانه و بی تعصب سنجید ومعلوم کرد درچه لحظه وشرایطی، ودرچه حوزه ای باید انقلابی عمل کرد، ودرچه لحظه وشرایطی، وچه حوزه ای باید تبدیل به یک رفرمیست شد . انقلاب عظیم جهانی است که با پیروزی خود تمامی مسائل را در هر شرایط و هر وضعی ازراه انقلابی حل می کند ،اگر آنها اینطور عمل کنند ، نابودی آنها حتمی است».

چپ دموکرات

چهارشنبه:۲۳ ارديبهشت ۱۳۸۸

بیانیه چپ دموکرات به مناسبت روز جهانی کارگر

2009-04-29T16:48:00.003+04:30

اول ماه مه و ضرورت گسترش سندیکالیزم

اول ماه مه ؛ روز جهانی کارگر، سالروز مبارزات برابری خواهانه کارگران است، مبارزاتی که تا به امروز تداوم داشته و علی رغم دستیابی به پاره ای از خواستهای بر حق خود همچون کاهش ساعات کار، برخورداری از بیمه های کار و بهبود شرایط کاری در بخشهایی از جهان، همچنان در تحقق کامل خواستهای خود ناکام مانده است .
حال و در شرایطی که سرمایه داری بواسطه رکود بی سابقه اقتصادی – که ریشه در ساختار تئوریهای سرمایه داری دارد- متلاطم ترین روزهای خود را سپری می کند، و در پی بیش از دو دهه جهانی سازی سرمایه بر پایه ایدئولوژی نئولیبرالیسم، عمیق تر از همیشه، بار استثمار بر وجود گروههای زحمتکش و کارگران جوامع مختلف احساس می شود، کارگران ایران نیز به استقبال اول ماه مه رفته اند .

این نوشتار بر آن نیست که به حسب وظیفه سطری سیاه کند و به سنت مرسوم، به تکرار شکل استثمار و بهره کشی بپردازد و صفحه ای به صفحات دیگر بیفزاید، چندانکه در پی نسخه پیچی سیاسی برای حرکت های کارگری، آن هم از دور، نیست.

درک واقعیت سیاسی جامعه و ظهور سیاسی دولت مهرورز! که راست کیش ترین سیاستهای اقتصادی در همه سالهای تلقی دولت مستضعفان را به عرصه واقعیات جامعه عرضه کرده است، پیش از هر چیز در برابر خیل کارگران قرار می گیرد که به شکل نگران کننده ای هدف تحمیق سازی های رسمی و انحراف از مسیر واقعی حرکت قرار گرفته اند . انحرافی که بی تردید در پشت خود کژاندیشی ها و ناراستی مدعیان همین قشر گسترده ی کارگران را نیز می بیند .
چنین اوضاعی است که تقویت حرکت های کارگری در قالب سندیکالیزم، جهت تحقق بیشتر خواستهای صنفی ایشان را ضرورت بخشیده، درک تأثیر چنین رویکرد مثبتی به سندیکالیزم را به کنشگران حاشیه ای سیاست توصیه نموده است.
ما به عنوان نیروهای "چپ دموکرات"بر آنیم، آلوده کردن حرکتهای مستقل کارگری به مآل اندیشی سیاسی و حزبی ِ احزابی که کمترین نسبتی با واقعیت جاری اجتماعی دارند، تأثیری جز عقیم کردن همین خواستهای حداقلی اما مؤثر در پی نداشته، در راستای سیاست های رسمی اشاره شده قرار خواهد گرفت.

ما ضمن باور به سندیکالیزم، آن را به معنای افتراق اهداف مبارزات کارگران بخشهای گوناگون جامعه ندانسته و ضمن فاصله گرفتن از مفهوم کلاسیک و سنتی طبقه کارگر و نزدیک شدن به باورهای عمومی تر و واقعی تر، قائل به مفهوم جدیدی از طبقه کارگر بوده و زحمتکشان بخشهای خدماتی چون آموزش، بهداشت و دیگر مشاغلی را که الزام اقتصادی آنان را وادار به فروش نیروی کارشان کرده و ضمن عدم مالکیت ابزار تولید، هیچ مدیریت و دخالتی در پروسه کاری خود ندارند را نیز بخش جدائی ناپذیر طبقه کارگر می دانیم . با این برداشت از طبقه کارگر است که این روز ( اول ماه مه) را می توان به عنوان روز انسجام تمامی لایه های زحمتکش در عرصه های گوناگون زیستِ اجتماعی تلقی کرد .
با امید پیروزی همه ی لایه های زحمتکش و استثمارشده، در کنار فعالین مختلف کارگری روز جهانی "کارگر" را گرامی میداریم.

چپ دموکرات

چهارشنبه
9اردیبهشت1388
29آوریل 2009

ضرورت سازمان یابی نیروهای چپ دموکرات

2008-10-24T04:39:00.002+03:30

"گسست از شکل حزبی و این یا آن نوع شکل دولتی یا بین المللی، به معنای انصراف از هر گونه شکل سازمان دهی عملی و موثر نیست" (ژاک دریدا- اشباح مارکس)

چپ دموکرات سازمان عینی و ساخت حزبی ندارد، چه از اساس یک گفتمان است اما چه کسی به خود این حق را می دهد که گفتمان را سازمان ده اجتماعی نداند؟ سازمان دهی نیروهایی که علارغم بی اطلاعی از موقعیت مکانی یکدیگر، همزمان و به یک علت مورد هجوم و تخطئه واقع می شوند. اصولن منطقِ درون گفتمانیِ نیروهای چپ دموکرات، سازمان ده اصلی ایشان خواهد بود.
نیروها و فعالینی که در صدد فعالیت و عمل زیر عنوان"چپ دموکرات" بوده اند، از آنجایی که همه در ایران و غالبن دانشجو هستند، بر متن واقعیت نشسته اند، بنابر این همه ی جوانب کنش سیاسی و عمل اجتماعی را از حیث امنیتی و خطرات احتمالي با همه ی وجود لمس می کنند. در چنین شرایطی که کنش اجتماعی – سیاسی بیش از همه وقت تحدید شده است و به ویژه آنکه نیروهای "چپ دموکرات" ضعف و عقب ماندگی اعضا و عناصر مدنی را به وضوح حس کرده اند و کمک به توسعه آگاهی مدنی و ارتقای آگاهی خود و جامعه را اولویت نیروهای اجتماعی بطور عام و خود به طور خاص تعریف کرده اند، لزوم تشریح و تبیین فرصت های امر فرهنگی(به جای عمل تنها سیاسی- ریسکی و تبلیغاتی برای کسب قدرت روبنایی و سلطه غیر دموکراتیک)را برای خود ضرورت دانسته در صدد تجمیع فعالین اجتماعی و دانشجویی چپ با معیار های عرضه شده حول یک گفتمان مشخص بر آمده است.
اگر چه عملی نمودن و کشاندن این خواست به سطح وبلاگ، بار امنیتی ایجاد می نمود اما شکی نیست که در فضای کنونی جامعه، تنها امکان عملی برای رهگیری و ایجاد ارتباط با نیروهای نزدیک به خود را در همین شکل یافتیم. از طرفی گرایش خاص فرهنگی و فکری چپ دموکرات و صبغه ی مطلقن داخلی آن هر گونه امکان مستند سرکوب دولتی را به حداقل خود خواهد رساند. این مسئله البته به هیچ عنوان پیوستن و حمایت فعالین منفردِ خارج از کشور را نفی نکرده و عقب نزده است.

ما معتقدیم آن دسته از فعالین چپ که کنش فرهنگی را وجهه ی عمل خود قرار داده اند، با این توجیه که فعالیت عملی مشخص، امکان سرکوب را فراهم نموده، تهدیدات را بیشتر می کند، به نوعی محفلیسم نزدیک شده اند که برای عظمت کار فکری – فرهنگي و مهم ایشان خطری است بزرگتر از سرکوب رسمی. و از آنجایی که برای توسعه ی امکانِ(تفاهمی وارتباطی) کردنِ کنش هایمان راهی جز ورود به عرصه ی عمومی نداریم و مهمتر از همه اینکه می دانیم ، عرصه ی عمومی در جامعه ی ما عام نیست و ضرورت عام ( ونه عامیانه) کردن این عرصه نیز بر پیکر ذهن ما تحمیل شده است، خواهان سازمان یابی به مفهوم همگرایی و نزدیکی نیروهای همفکر، حول ضرورت های ایجابی "چپ دموکرات"هستیم. پر واضح است که وفق آغاز سخن که چپ دموکرات را فاقد سازمان رسمی تعریف کردیم ، این سازمان دهی نیروها که نزدیک به تجمیع نیروهاست، بمعنای سازمان آفریدن و سازمانی کردن افکار و اندیشه های مورد نظر نیست.

بر این اساس با توجه به ضرورت های پیش داده، آمادگی و اشتیاق خود را جهت همکاری بیشتر فعالین و نیرو های «چپ دموکرات» اعلام و بر ضرورت آن تاکید می نماییم.

چپ دموكرات ايران
پنجشنبه ۲ آبان ۱۳۸۷

بیانیه چپ دموکرات بمناسبت آغاز سال تحصیلی جدید

2008-09-19T20:34:00.002+04:30

ماه مهر بي هيچ ترديدي آغاز سال سياسي در ايران است،گرچه سال هاي اخير چندان فروغي به خود نديده باشد.
تجربه ي چند سال ِ گذشته، كه با تاسف مي توان سال هاي رخوت و ركود را بر آن بار كرد، پيش و بيش از هر درسي ،گوياي اين واقعيت بوده است كه هرچه دانشگاه از مقياس كمتري از آگاهي و پويايي سياسي و به تبع آن عمل سياسي برخوردار باشد ، سركوب سياسي در دانشگاه ها نيز بيشتر و عميق تر مي شود،چه سياسيون ِ فعال و كنش گران آگاه علي رغم ماهيت نهاد دانشگاه و دانشجو به كنش گران منفرد در متن بي تفاوتي و نارضايي خيل دانشجويان منفعل تبديل شده، سريعتر شناسايي و قويتر سركوب مي شوند. حال آنكه مدعاي ايشان جز خواست هاي همان خيل منفعل و بي تفاوت نبوده و نيست.
بر همين اساس ، سالي كه گذشت نه سال پويايي و شكوفايي دانشجويان و دانشگاه كه سال سركوب و تحديد بود. سالي كه قفل ها گران تر، سركوب ها بيشتر، حكم هاي شديدتر و شور بختانه سكوت ها سنگين تر شد. اين مجال، طاقت آن را ندارد كه به آسيب شناسي جريان ها و جولان ها ي از سر گذشته ي جنبش دانشجويي بپردازد. اما قصد آن دارد كه مختصري از آنچه را در پيش است بكاود.
سال آتي را نمي توان سال سرنوشت ساز ناميد، ‌چه اين لفظ سالهاست بر چنين اوضاعي اطلاق شده است و سرنوشتي از نو بر نساخته است. اما مي توان به سالي متفاوت تبديلش نمود. پشت جامعه آنچنان خم شده است كه كه اگر شكستني بود بي گمان تاكنون شكسته بود، اما! طاقت ما همچنان ناشكستني است. عمق ويراني ها و ناگواري ها آنچنان به سطح آمده است كه تكرار رديف هاي درد و رنج نياز به تحليل ندارد. همينكه درون اين جامعه باشي ، تحليل هاي تحليل گران را زندگي مي كني. در چنين وضعي دانشگاه ها و مراكز آموزش عالي بار ديگر گشوده مي شوند، در حاليكه حاکمیت چون دانشگاه را بی رمق تر از آنی می دانست که اعتراضی به زیاده خواهیش بکند دست به سهمیه بندی جنسیتی زد ، شماري از ستاره های دانشگاه را از ادامه تحصیل منع کرد و در اقدامی بی سابقه – به نام بومی سازی دانشگاه ها - دست به تبعيض ِ آموزشی زد.
دانشجويان جديد با تصويري اينچنين پا به عرصه ي دانشگاه خواهند گذارد، دانشجوياني كه شلاق جديدترين نسخه ي بي عدالتي دولت كريمه را در ماجراي كنكور و فضاحت برآمده از آن، بر تن و وجود خود حس كرده اند.اينان در كنار شمار گسترده اي از هم سنگران قديمي تر خود عرصه اي جديد را به تجربه خواهند زيست كه چندان به سرشت و ذائقه شان جور نيست. روي سخن اين متن بيش از همه با همين ورودي هاي جديد به مراكز آموزش عالي ست.

دوستان عزيز!
وضعيت دانشگاه ها در سال هاي اخير تكان دهنده شده است. دانشگاهي كه در همه سال هاي قبل و حتا بعد از انقلاب 57، قلب تپنده ي جنبش هاي اجتماعي و سياسي ايران بود، سال هاي اخير را بر بستري از قلب نمايي ها و اخته سازي هاي دولت ساخته، در انفعال عمومي به سر برده است. فعاليت سياسي در چنين فضايي بيشتر به فعاليت انتحاري شبيه شده است. اما معدودي از ياران شما ، در عين حال اين خطر را به جان خريده، عرصه را خالي نگذاشته اند. كيفيت اين فداكاري هر چه باشد، بر واقعيتش بايد درود گفت.
در اينجا شايسته است قدري پيرامون فراز و فرود ِ جنبش دانشجويي در سال هاي اخير سخن بگوييم.
پس از پدیده تصفیه سیاسی – عقیدتی دانشگاه ها [ موسوم به انقلاب فرهنگی ] در آغازين سال هاي پس از انقلاب 57 ، دانشگاه از هر نسیم انتقادی و دگر اندیشانه دور نگه داشته شد تا اینکه از نیمه دوم دهه 70 به مرور امواج نارضایتی جامعه دانشگاه ها را که میزان الحراره جامعه هستند دست خوش تغییراتی کرد . از آن جا که در فضای دانشگاهی وقت ایران اندیشه های انتقادی [بالاخص رادیکال و چپ ] تصفیه شده بودند و شاید آن هایی هم که حضور داشتند بر اثر عواملی چون فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سردرگمی به سر می بردند این گفتمان نتوانست حضوری در فضای دانشگاه پیدا کند . از سویی دیگر سخنان پاره اي از تئوريسين هاي جمهوري اسلامي و حتا مسببين انقلاب فرهنگي،که اکنون خود منتقد مذهب سنتی حاکم بر جامعه بودند و البته همچنان تريبون هايي چون نشريات را در اختيار مي ديدند، مورد اقبال دانشجویان قرار گرفت و رفته رفته جریانی شکل گرفت که از حامیان اصلی خاتمی در انتخابات سال 76 محسوب می شد.
جنبش بعد از دوم خرداد به بازوی اجتماعی اصلاحات تبدیل شد تا حادثه 18 تیر 1378 که سدی در برابر موج تحول طلبی دانشجویان بود و موجب شد تا از آن به بعد جنبش گستردگی خود را از دست دهد. حضور سران دانشجویی در انتخابات مجلس و شورای شهر عملا آنان را از دانشگاه خارج کرد و دفتر تحکیم وحدت - که مامن گروه های منتقد قدرت بود - را عملا به سطح یک حزب سیاسی عضو جبهه دوم خرداد تنزل داد.
این حضور چند نتیجه برای جنبش دانشجویی به همراه داشت:
1- ورود دانشجویان به مبارزات احزاب سیاسی اصلاح طلب و بنیادگرا
2- تبدیل دانشگاه از بازوی اجتماعی اصلاحات به سیاهی لشکری برای توجیه و تبلیغ اقدامات اصلاح طلبان
3- ورود تحکیم وحدت به کانون مناقشات که هر یک از جریانات سعی می کرد تا جریان نزدیک به خود پرچم رهبری دفتر تحکیم را به عهده بگیرد.
اما موارد فوق اگر چه به ارتباط با بدنه جنبش دانشجویی ضربه سنگینی وارد کرد اما پیامد خوبی بر جای گذاشت و آن پیدایش استراتژی " دوری از قدرت " در بین جمعی از دانشجویان بود که باعث مرز بندی های جدیدی در بین جنبش دانشجویی شد . اين واقعيت ابتدا و در مرحله اول دفتر تحکیم را به طیف دموکراسی خواه علامه و طیف مورد حمایت حاکمیت و بنیادگرایان یعنی طیف شیراز تبدیل کرد و در مرحله دوم خود طیف علامه و باز حول همان گسل "چگونگی مراوده با قدرت " -که در اینجا قدرت به منزله احزاب سیاسی که پا در حاکمیت داشتند تعریف می شد – به طیف سنتی و مدرن تبدیل شد که اولی خود را پایبند به اصلاح طلبان و دومی منتقد این رابطه می دانست. این تفکیک گامی مثبت در جهت بلوغ جنبش دانشجویی بود . پس از این گسست ها جنبش وارد فاز تازه ای شد که این بار فضای فعالانی که راه خود را از حاکمیت جدا کرده بودند حول مسائل " ایدئولوژیک " پلاریزه شد و این به مثابه بلوغ کامل جنبش دانشجویی بود اما این رخداد مبارک وقتی رخ داد که دیگر در نامیدن این حرکت به نام "جنبش" تردید هایی جدی وجود داشت چرا که دانشگاه به فضایی با فعالان بالغ ولی در عین حال سرد و به غایت غیر سیاسی تبدیل شده بود.
با روی کار آمدن محمود احمدی نژاد و منع فعالیت های انجمن های اسلامی مستقل عملا گام آخر استقلال فعالیت های دانشجویی به شکلی جبری و بر اساس محدودیت های دولت ساخته بر داشته شد و دانشجویان را به تشکل یابی مستقل از حاکمیت وا داشت.حاکمیت که اکنون شکست پروژه انقلاب فرهنگی را به چشم می دید دست به راهبرد جدیدی زد و آن هم انقلاب فرهنگی مداوم بود .
آنچه موجب می شود تا نیاز به بازگشت قدرتمندانه جنبش دانشجویی به دانشگاه ها به امری ضروری تبدیل شود این تجربه است که دانشگاه خالی از صدای سیاسی خیلی زود همه چیز خود را از دست خواهد داد.
تلاش در جهت بومی سازی ، سهمیه بندی جنسیتی ، روند رو به رشد پولی شدن علم آموزی ، افزایش هزینه تحصیل و برای دانشجویان غیر بومی از طریق عدم تعلق خوابگاه به دانشجویان جدید و... همه در جهت ممانعت از شکل گیری مجدد هسته های دانشجویی و وابسته کردن دانشجویان از طریق مسائل مالی و تبدیل آنان به اشیایی فاقد اختیار است. ممانعت از تشکیل اتحادیه شورا های صنفی کشور و فروپاشیدن دفتر تحکیم وحدت نیز به جهت ترس از یک جنبش سراسری در برابر زیاده خواهی های حاکمیت است.این مسائل در کنار اخراج و بازنشتگی اساتید مستقل تلاش در جهت تبدیل دانشگاه به پادگانی از سربازانی مطیع و تبدیل آن به کارخانه ای برای تولید کالا های حافظ شرایط موجود می باشد.
حال و در چنين فضايي، مهمترين رسالت شما نيروهاي جوان و پرانرژي، گسترش سطح فعاليت ها از حيث كميت نيروها و فعالين سياسي و تعميق خواست ها و برنامه ها تا عمق واقعيات اجتماعي از حيث كيفي است. در اين شرايط، امكان سركوب نيروها ي فعال سياسي، از دستگاه هاي سركوب دولتي سلب و پوشش خوبي براي فعالين پيگير ايجاد مي شود. اين مهم در حاليست كه جمهوري اسلامي در سال پيش روي، انتخابات دهمين دوره ي رياست جمهوري را در برنامه دارد. بنابر اين يك بار ديگر گرايشات و عناصر سياسي ِ جورواجور و همه يك جور ِ وابسته ي به سيستم ، به فكر استفاده از پتانسيل هاي دانشگاه و دانشجو خواهند افتاد. از يك سو نيروهاي به اصطلاح "اصلاح طلب"!! (كه چه در شعار و چه در عمل نشاني از اين مفهوم ِ در عين حال نامطلوب ندارند) با شعار تو خالي آزاديخواهي و دموكراسي طلبي كه دير زماني ست براي اكثريت ِ جامعه رنگ باخته است، درصدد جلب و جذب دانشجويان خواهند بود و از ديگر سوي نيروهاي محافظه كارتر و نزديك به مراكز رسمي ِ سركوب، با علم ِ به تاثير دانشگاه در ايجاد شور ِ سياسي - اجتماعي، در پي به صحنه كشيدن ِ اين قشر، به نفع ِ مشروع نمايي خود و ساختار سياسي موجود خواهند بود. گستردگي امكانات مالي و تبليغاتي اين گروه ها و نيروها در كنار امكانات ِ نزديك به صفر ِ فعالان ضد‌ِ وضع موجود، كه تنها به نيروهاي ِ گسترده مردمي و حداكثر، تبليغات ِ اينترنتي مسلح هستند، پيچيدگي و دشواري شناخت و تشخيص را نمايان تر مي كند.
در چنين وضعي درك شرايط و استفاده از امكانات و موقعيت هايي كه بواسطه نياز مقطعي ِجمهوري اسلامي به دانشگاه ايجاد مي شود، رشد آگاهي و بلوغ را در ميان دانشجويان به اثبات خواهد رساند . بر اساس چنين واقعياتي است كه "چپ دموكرات"، از همه ي دانشجويان آگاه مي خواهد اسير نمايش هاي شناخته شده ي گروه هاي مدعي اصلاح طلبي و دموكراسي خواه ِ مدل ِ جمهوري اسلامي نشده ، وحدت خود را در مسير تحولات اجتماعي واقعي و اصيل بدست آورده و به سمت ايجاد تشكلي فراگير حول مفهوم دموكراسي و برابري حركت نمايند . در همين راستا « چپ دموكرات » همكاري و همراهي خود را به همه ي نيرو هايي كه در اين راه اهتمام دارند اعلام نموده ،آماده همكاري نيروهاي دانشجويي با آرمان ها و خواست هاي خود مي باشد.

چپ دموكرات ايران
جمعه 29 شهريور 1387
۱۹ سپتامبر ۲۰۰۸

یک واقعیت و دو پرسش

2008-07-09T09:15:00.001+04:30

در میان نظراتی که پیرامون مطالب قبلی وبلاگ«چپ دموکرات» آمده بود،در دو مورد نیاز به اعلام نظر جمعی نیروهای چپ دموکرات احساس شد که در هر دو مورد به زعم ما، بیانیه اصول چپ دموکرات گویا و روشن بود. یکی سوال از نگاه ما به جنبش زنان و دیگری پرسش از نگاه به قومیت ها(یا همان ملیت های) موجود و حرکت هایی که به نام هویت طلبی و ناسیونالیسم تباری دیده می شود نزد نیرو های چپ دموکرات بوده است.
پیش از این هر دو اما نکته ای دیگر در میان تعدادی از نظرات به چشم خورد که بی تردید نه در مقام پاسخ، بلکه از موضع بیان واقعیتی مرتبط با خاستگاه ایرانی چنان نظراتی، توضیح زیر خواهد آمد.

1)بر خورد دیگران با ما
1- الف) چپ هایی که ما را پس می زنند:
« برای انقلابیون، جهان همواره آمادگی لازم برای انقلاب را دارد»(ماکس هورکهایم).
باری به باور بسیاری از نیروهای چپ موجود، که از اصول خود یکی را انقلاب می دانند، هر تفکر جدیدی که مدخلیتی آنی و فوری در زمینه انقلاب نداشته باشد، نه تنها چپ نیست، که همدست نیروهای امنیتی وهم داستان دشمن!لیبرال است.
این رفقا البته به سنت عمل می کنند وبی شک گسست از باوری که تاریخی و درونی شده است، چونان دست و پا زدن های ساختار موجود فکری و فر هنگی جامعه ما که همچنان در برابر الزامات جدید جامعه و جهان پاره ای ناخرسندی های عمیق را بروز می دهد، دشوار وبر بسیاری محال می نماید.
چپ دموکرات نه مدعی سهم خواهی در وضعیت موجود است(چرا که اولا معتقد است تعقل در عمل به مقتضای شرایط موجود، تنها رنج کار فرهنگی را نصیب ما می کند که اگر چه سخت اما شیرین است و اگر منافعی از چپ بودن در شرایط فعلی و حتی آینده ایجاد می شود، بی هیچ مقاومت و تردیدی به دیگر رفقایی که حضور ناخوشایندی دارند همه را از سهم خود هبه می کنیم) و نه معتقد به نتیجه بخش بودن تحولات آنی بر بستر رشد نیافته و غیر آگاه کنونی به نفع ساختاری چپ گراست. بنا بر همین تحلیل است که معتقیدیم تنها با باروری جامعه مدنی و رشد آگاهی به یک مدنیت مطلوب می توان عرصه را برای تحقق آنچه اقتضائات روانی اندیشه چپ است فراهم کنیم.
بنابر این، ما به عنوان بخشی از نیروهای چپ موجود برای بیان ایده و تحلیل های خود سعی در تجمیع نیروهایی با تحلیل نزدیک به خود را داشته وهمت به تولید فکر و کار تئوریک در عرصه عینی خواهیم نمود. این مسئله هیچ منافاتی با تئوری و عمل سایر نیرو های سیاسی چپ نداشته و تنها از موضع بروز فکری جمع ما صورت یافته است.

1- ب)لیبرال هایی که توتالیترند؛
چند سال پیش، محسن مخملباف که بادبان اعتقادش همواره خوب کار کرده است، در عین حال جمله ای گفت که بی مناسبت با این مجال نیست.«در درون هریک از ما ایرانی ها یک شازده کوچولو خوابیده است.»
این شازده کوچولو، استبداد بالقوه ایست که تنها مجال می خواهد تا صحنه را به نفع خود تمام کند. چندان تفاوت نمی کند که شازده ی ما را در گوشش اذان گفته باشند، یا از لاک سروده باشند و یا مانیفست کمونیست جاری کرده باشند. همین که فرصت یابد تمامیت خواه می شود و خود کامه. تاریخ جامعه ما نه لیبرال ها را در قدرت دیده است و نه چپ ها را. دولت مدرن قبلی هنوز از قنداق سنت و ناسیونالیسم شوینیستی نرسته بود و ژست های بی نسبت می گرفت، وصف ساختار سیاسی موجود نیز مشخص است. در چنین شرایطی معلوم نیست وقتی شعار ها و تئوری ها در حد ادعا های بالقوه مانده است چرا ادعا های ما چپ ها همیشه نقاب شک بر چهره ی یک تفکر دیکتاتور ماب بوده است وقتی عرصه ی تجلی برای هیچ یک از دو قطب روی نداده است و مگر این تاختن به اندیشه های غیر ، چیزی را جز نغمه های تمامیت خواهانه که همیشه مخل دموکراسی و دموکراتیزاسیون بوده است، نشان می دهد؟
بالمآل، ما مدعی هستیم که همین روحیات غیر ستیزانه و خود خواهانه است که تغییر نگرش هادر جامعه را ضروری کرده، معتقدیم هر نحله دیگری که بر بستر ذهنی و فرهنگی موجود به قدرت دست یابد، تنها استبدادی با رنگ جدید بر تاریخ ما خواهد افزود استبداد و رنج ها با حسرت دوباره بر جای خواهد ماند.

2) نگرش ما به مسئله قومیت و زنان؛
چپ دموکرات، در کنار اصولی که از موضع چپ دارد، اصالت بر چسته ای نیز به دموکراسی داده است. بی گمان کسانی که به درک صحیحی از دموکراسی و نحله چپ رسیده باشند، به نیکی دریافته اند که دموکراسی بر مبنای حقوق انسان شکل یافته است. بنابراین در این چارچوب هر انسانی از جایگاه انسانی خود دارای حقوقی است که اگر کسی یا کسانی متجاوز به آن شده باشند، حق اقامه دعوی (دادخواهی) به استیفای حقش محفوظ بلکه دموکراسی مدعیامتناع از تضییع حقوق افراد در درون چارچوب خود بوده است.
شکی نیست که در وضعیت موجود جامعه ی ما، خیزش های اجتماعی که همواره مبتنی بر پاره ای شکاف های اجتماعی شکل گرفته اند، بیشترین پتانسیل را بر مبنای شکاف حقوقی زنان، شکاف های قومی ، شکاف های مذهبی و به طور عمده شکاف های اقتصادی و سیاسی جهت بروز دارا هستند. بر این اساس است که ما معتقدیم هر کدام از جنبش های قومی در صورتی که بر محور قوم مداری و قوم مرکزی شکل نیافته باشد در متن حرکت خود انرژی حرکت های عمده تری را نیز آزاد خواهد کرد.

2- الف)مسئله قومیت ها(ملیت ها):
مسئله ای که در همه ی این سالها مطرح بوده است، مسئله هویت طلبی اقوام مختلف ایرانی بوده است. بر این اساس ترک ها، کرد ها، بلوچ ها، ترکمن ها، عرب ها و دیگر اقوام ایرانی مبتنی بر خاستگاه خاص خود مایل به بر خورداری از پاره ای حقوق متناسب با گرایشات قومی خود بوده اند. مسئله را با یک فرض بیان می کنیم:
فرض کنیم کودکی که از مادر و پدری ترک(آذری) بر آمده است، در سن یک سالگی بر اثر یک اتفاق در اختیار یک زوج آلمانی قرار گیرد و مبتنی برآموزش های مستقیم خانوادگی و محیطی آن زوج آلمانی پرورش یابد. در سن هفتاد سالگی همین فرد به هویت پدر و مادری واقعی خود آگاه شود. اگر بند بند وجود این پیر سال را از هم باز کنیم یک «یولداش» بیرون نمی آید. این فرص مستقیما به این مسئله بر می گردد که اولا زبان مسئله ای جبری ناشی از جبر موقعیت جغرافیایی است و دوم اینکه انسان بما هویت خود تنها دارای یک هویت اساسی و اصلی است که به تعبیری همان هویت نوعی اوست و سایر هویت های انتزاعی دیگر صرفا بر اساس مقتضیات محیطی و غیر نوعی بر او عارض می گردد. در عین پذیرش این اصل اساسی برای خود که برای تعریف یک انسان نمی توان مولفه هایی جز شاکله هویت نوعی او را طرح کرد اما پذپیرفته ایم که به هر روی جهان موجود همچنان مقتضیات عصری خود را دارد، (ما به آنها دامن نمی زنیم ،اما ... ) بنابر این نمی توان واقعیات موجود، دال بر وجود خواست های مبتنی بر هویت طلبی قومی را نادیده گرفت. بنابراین تا آنجایی که به قوم مداری و خود برتر بینی قومی و ملی نیانجامد، خود را همراه همه ی حق طلبی های قومی( برای نابودی هر گونه تبعیض قومی و ملی) در چارچوب جامعه ای دموکراتیک و الگویی دموکرات می دانیم.ضمن اینکه قائل به این مسئله اساسی تر هستیم که محرومیت های قومی مختلف در جامعه ی ایران ناشی از نبود جامعه ی مدنی رشد یافته، وجود ساختی غیر دموکراتیک و استبدادی است، بنابراین مشکلات موجود عمدتا به ایدئولوژی حاکم بر می گردد که جامعه را به خودی و غیر خودی تقسم کرده است. این در حالی است که چارچوب دموکراتیک پیشنهادی ما(به نسبه) عاری از ایدئولوژی خاص مقتضیات حقوقی همه ی گروه های اجتماعی را در کنار هم لحاظ خواهد کرد پس هر گونه برتری ناشی از تمایزات غیر حقیقی را رد ونفی می کنیم.
( مشکل قومیت فریبی از سوی حکومت های استبدادی ، منفت طلب و آریستو کراتی است که با پنهان کردن و فرافکنی مشکلات و بحران هاو مسایل اصلی به خصوص در جوامع کم توسعه یافته ومنتقل کردن فشار بر روی محور های چون تنش های قومی و مشغول کردن افراد در گیر بر سر چنان مسایلی در پی افزایش و انحصار سود و منفعت خود با کمترین هزینه ی ممکن هستند.)

2- ب) مسئله ی زنان:
بر اساس رویکرد فمینستی جهان دارای تفسیری مرد سالارانه است همچنین بیشتر مکاتب اجتماعی مسایل زنان را نادیده و گاه فراموش کرده اند اما تاریخ علم گویای این حقیقت است که مکتب چپ به عنوان مکتبی انسانی و دارای بیشترین دغدغه ی اجتماعی این مورد را به عنوان یکی از محوری ترین اصول خود قرار داده است چرا که حرکت آن از انسان آغاز می گردد و هنگامی که سرچشمه های تعیین حقوق را بر اساس انسان قرار دهیم بدان معناست که نگاه نه به واسطه ی تفکیک جنس و جنسیت بلکه بر اساس مقتضیات یک موجود اجتماعی است.زن یا مرد بودن و جنسیت با وجود قبول تفاوت های میان آنان فصل جدایی انسا ن از انسان است اما در وجود فرد اجتماعی گوهری مشترک وجود دارد که انسانیت آنان می باشد وگر نه میان دوفرد از یک جنس و جنسیت نیز تفاوت ها از عرش است تا فرش.براین اساس حقوق سیاسی ، اقتصادی و اجتماعی باید بر اساس برابری و یکسانی میان افراد جامعه وجود داشته باشد وجنبش زنان برای تحقق خواست های خود که بر اساس تغییر برای برابری و نه سروری مرد یا زن است دارای مشروعیت و واقع بینی است.در دنیای امروز جهان اجتماعی را می باید از دریچه انسان بودن نگریست چرا که انسان پیش از هر چیز موجودی اجتماعی است.
در مورد زنان و حق فرزندی به نظر ما مادران به اندازه ی پدران دارای حق در مورد سرپرستی فرزندان می باشند و فرزندان چه فرزند قانونی و یا غیر قانونی دارای حقوق یکسانی هستند چونان که مادر می تواند نام خانوادگی خویش را بر فرزند بگذارد. اما در مورد سقط جنین به نظر ما بر اساس شرایط و تبصره مجاز میباشد؛ از آنجایی که پیشرفت علوم و آگاهی سازی در مورد تنظیم خانواده و مدیریت آن به اندازه مکفی داد سخن داده است لذا پیشگیری از بارداری در درجه نخست اهمیت قرار دارد. با توجه به اینکه فرایند جامعه پذیری نه تنها از دوران آغازین تولد انسان شروع می شود بلکه فرایند جامعه پذیری انسان در دوران جنینی نیز وجود دارد سقط جنین در ماه های اولیه تشکیل جنین که هنوز شاکله انسانی در آن وجود نیامده است بدون هیچ منع قانونی مجاز می باشد اما در دوران پیشرفته رشد جنین به علت غیر انسانی بودن آن تنها براساس شرایطی که حقوق آن را می توان با ژرف اندیشی مشخص نمود مجاز میباشد در غیر این صورت سقط جنین در دوره پیشرفته ی رشد جنین یعنی ماه های آخرین آن و بدون دلایل معتبر که حیات یک انسان را به خطر می اندازد در صورتی که دوام وی مخل حیات مادر نباشد انسانی نمی نماید.

چپ دموکرات ایران
19 تیرماه 1387

چرا سوسيال دموكرات نيستيم؟

2008-07-04T11:05:00.003+04:30

چپ دموكرات ضمن درك و هضم ترديد ها، ابهامات و سوالات بيشماري كه درميان خوانندگان و پويش گران در نظرات خود مي بيند ، سعي خواهد كرد به فراخور امکان به تشريح مواضع خود بپردازد !

در اين مجال به دنبال پاسخگويي به پرسش عنواني ، به گشودن برخي مواضع خود مي پردازيم .
شكي نيست كه سوسيال دموكرات ها تاريخچه مشخصي دارند كه به نوعي پيش از ماركسيسم در قلب احزاب چپ موجود مي توان سابقه آن را جستجو كرد. به گونه اي كه تا پيش از پذيرش طرح و برنامه "ارفورت" كه به مثابه پذيرش ماركسيسم به عنوان الگوي اصلي حزب سوسيال دموكرات آلمان بود ، حزب سوسيال دموكرات آلمان موجوديت داشت و پس از شيفت مشخص و رسمي به ماركسيسم به جرأت مي توان گفت ؛ قاطبه گرايشات بعدي در اردوگاه فكري ماركسيسم رگه يا ريشه اي در اين حزب داشته اند . اگر چه سر آغاز ارتدوكس در ماركسيسم با وجود امثال "كائوتسكي" و "پلخانف" اولين نمود ماركسيستي در حزب سوسيال دموكرات آلمان بود ، اما به تدريج ساير شعب و شقوق ماركسيسم نيز از بستر حزب سوسيال دموكرات نضج گرفت . انشعابات گسترده اي كه از تجديد نظر طلباني چون "ادوارد برنشتاين" و "ژان ژورس"، تا برخورداران از راديكال ترين متدولوژي هاي حركتي چون "لنين"، "لوكزامبورگ" تا شاخه هاي تحليلي ، ساختارگرا ، فلسفي، انتقادي و ديگران را در بر مي گرفت .
به تدريج اما خاستگاه احزاب و گرايشات چپ ذيل همان عنوان "سوسيال دموكرات" از مواضع راديكال در روش و حتي هدف دست كشيد، به گونه اي كه آرام آرام، ضمن پذيرش ليبرال دموكراسي به عنوان چارچوب حاكم در مقام منتقدي منصف و در اوج خود حزبي فعال در قدرت كه درصدد توسعه رفاه درميان اقشار مختلف جامعه بوده است ، خود را متجلي كرد. حزبي كه به دنبال دست بردن در مناسبات توليد و توزيع سرمايه و سرمايه داري نبوده، بلكه ضمن پذيزش بقا و دوام مالكيت خصوصي بر ابزار توليد ِ عمده تنها به كسب حداقل هاي مناسب يك زندگي آبرومند براي اقشار و گروه هاي مختلف اجتماعي بسنده كرده است .
چنين الگويي از گرايش چپ كه امروزه تنها نمود مشخص و رسمي چپ در كشور هاي غربي است ، به نوعي "جناح چپ ليبراليسم " لقب گرفته است كه با ملاحظاتي مي توان چنين تعبيري را بر حق دانست .
كساني كه بانگاهي عميق و ديدي اساسي بيانيه اعلام موجوديت و نمودهاي ديگر نظرات ما را از طريق "وبلاگ" پي گرفته اند ، به وضوح خواهند يافت كه "چپ دموكرات " الگويي غير از " سوسيال دموكرات" بوده است ، هم از اين روست اگر در لفظ و مشخصه عنواني تمايزي را براي خود پذيرا شده است .
در اين الگو نه تنها ليبرال دموكراسي به نقد كشيده مي شود ، بلكه عامل اساسي و اصلي بهره كشي و استثمار اكثريت جامعه انساني به نفع اقليت صاحب ابزار توليد عمده ، روح ليبرال دموكراسي يعني "كاپيتاليسم" تعريف مي شود. وچپ دموكرات ، اساسا خود را در تقابل با همين وجه، كه اصل اساسي انديشه تاريخي چپ بوده است موضوعيت مي بخشد .
اما در اين ميان داعيه داران" چپ دموكرات" اصل ديگري را نيز را براي خود تعريف كرده اند كه بر بستر همين اصل مشروعيت اجتماعي خود را دنبال مي كنند و آن اصل نيز همانا دموكراسي است .
دموكراسي براي چپ دموكرات نه تنها يك لفظ و حربه سياسي نيست ، بلكه يك اصل مترقي و اساسي است كه چيزي جز برابري در توزيع قدرت اجتماعي و سياسي را بر خود حمل نمي كند . از چنين منظري است كه به دموكراسي نگريسته ميشود تا واجد صلاحيتي شود كه به عنوان يك اصل پيش برنده و مطلوب بر صدر عنوان هاي ديگر در الگوي ما برجسته شود .
بديهي است كه در اين ميان چنين سوالي دور از ذهن نخواهد بود كه چگونه وقتي يك الگو طرح مي شود كه صبغه چپ دارد ، ميتوان از برابري در آن دم زد ؟ ( سوالي كه ممكن است از سوي ليبرال ها مطرح شود، اين در حالي است كه ليبرال دموكراسي سالهاست با چنين منطقي پايان تاريخ را به نفع خود اعلام نموده است ).
در پاسخ به چنين پرسشي بايد گفت ؛ منطق ليبرال دموكراسي فوق الذكر ، از اساس اشتباه بوده است . "چپ دموكرات" نه تنها حتميت تاريخي را نمي پذيرد و پايانی ايدئولوژيك براي تاريخ متصور نيست ، بلكه آنچه از الگو بودن مطرح مي كند تنها ظرف عمل و مقتضاي اجتماعي نيروهاي چپ بوده است نه الگو ياچارجوب حاكم بر كل جامعه . (اين ادعا شايد بيش از همه به مذاق چپ هاي سنتي وارتدوكس ِ معتقد به حتميت ِ چپ پايان تاريخ خوش ننشيند ).
ما معتقديم تنها الگوي مناسب و برتر براي استقرار در جامعه "دموكراسي" بدون هر گونه پيشوند يا پسوند است (حال آنكه در توجيه عدم باور به بقاي دولت به مثابه ي نهادي پسيني دلالت هاي خاص خود را داريم ). در چنين ساختي از دولت است كه مي توان در عرصه اي مساعد بر بستر جامعه رشد يافته و مدني، در صورت برخورداري از تئوري هاي قابل پذيرش رنگ خود را بر محتواي دموكراسي زده ، مادام كه در راستاي برابري عمومي و واقعي بدون ايجاد رانت هایی براي دولت داران مدعي كارگران و زحمتكشان ، گام برداريم ، حائز رأي عمومي و بنابراين امكان لازم جهت تعميق پايه هاي اساسي برابري در همه زمينه ها به مفهوم سوسياليسم واقعي خواهيم بود .
اين همه بر اساس اين اصل مسلم استوار شده است كه معتقد نيستيم كه ميتوان در هيبت يك اقليت ممتاز و خير خواه ، جامعه اي را كه مايل و متمايل به انديشه ما نيست به سمت آينده اي محتوم سوق دهيم و همچنان كه سرمايه داري بر اساس خصلت رواني "حرص و طمع " و نفع گرايي بي حد و حصر استوار شده است ، سوسياليسم به عبارت مدلي مويد برابري براي همه نيز محتاج خواست عمومي و رواني جامعه خواهد بود كه جز با تبيين درست و فرهنگ سازي مناسب روي نخواهد داد .
بنابراين اگر چه تاريخ ِ به اصطلاح سوسيال دموكرات ها در همسويي با ليبراليسم است (كه ما خود را آن نمي دانيم ) ، اما تاريخ چپ انقلابي (يعني همان چپ تجربه شده كه مخالفان خود را به نام مرتد و خائن چونان مذهبي قدسي از دايره چپ بيرون مي كند ) هماره پيش از انقلاب ها در استواری با اقليتي چند سوار بر موج انقلاب ودوش توده ها و همراه بابرانگيختن گروه هاي خشمگين از وضع موجود و سو ء استفاده از تلاش آنها براي جامعه عاري از نابرابري و آزادي بوده است، و پس از انقلاب نیز با انداختن گناه بر دوش ديگران ، ايجاد دشمن دروني و بيروني و متعاقب آن ايجاد فضاي امنيتي و بسته نمودن جامعه كه هر انتقادي را به مثابه ضد انقلابي بودن گمارده و باتير وتبر به حذف آن مي پرداخت، منجر به نابودي آزادي و بسط نيافتن برابري ها گشت و از خود بيگانگي و استثمار را افزايش داد و سبب نابودي انديشه پوياي چپ و به وجود آمدن صورتي ناخوشايند و غير راستين از آن بوده است (هر چند كه شايد خواست اوليه افراد انقلابي آن چنين پيامدهايي نبوده باشد).شاخه اي از چپ كه به جاي دادن راهكار و ديدن واقعيات و پذيرفتن انتقادات همواره با دور كردن موضوع از حول خود و دادن نسبت هايي به ديگران همچون همسويي با ليبراليسم و يا ديگر برچسب هايي از اين دست در تلاش براي فرار از انتقادات و نديدن ديگران است. بر اين اساس شعار ما اين نيست كه هر كه از ما نيست بر ماست.بلكه در گام نخست فراخواني داديم به كساني كه چون ما مي انديشند تا با ما همراه شوند ، چه مسير خود را اينگونه شناخته ايم .
به هر روي ما خواهان زندگي بهتر به دور از بهره كشي و توزيع نابرابر امكانات و منافع موجود در جامعه هستيم و نه حذف و نابودي بي رحمانه ي ديگران در قالب شعارهاي احساسي در چارچوب يك سري مقولات خدشه ناپذير مقدس و تغيير ناپذير و نه خواهان ايزوله شدن و كشيدن ديوار آهنين به دور خود و يا ديگران .
(در راستاي جلوگيري از خستگي و بي ميلي خوانندگان ، سعي خواهد شد مطالب كوتاه و كامل ارائه شود و تبيين ها بيشتر به مطالب بعدي موكول شود).

چپ دموکرات ایران
جمعه ۱۴ تیر ۸۷
۴ جولای ۲۰۰۸

بیانیه اعلام موجودیت چپ دموکرات ایران

2008-06-30T18:55:00.003+04:30

درک ضرورت پیش از ضرورت تغییر، نهاد اندیشه را در عرصه ی واقعیات به حرکت وا می دارد و این حرکت است که ضرورت تغییر را به مناسبات موجود و آینده تحمیل می کند.
براین اساس و با توجه به واقعیات موجود جامعه و جهان، ما نیروهای چپ دموکرات از آنجاییکه چپیم:
چون جهان امروز، جهان سرمایه داریست وما با چنین جهانی کنار نیامده ایم، اما کناره نیز نگرفته ایم.آن جهان را راست می گویند و ما در برابرش. عرصه تضاد امروز، ما را اینگونه برون داده است. ما برون داد جامعه ی موجودیم؛ برون دادی که چپ خوانده می شود. پس چپیم،چون افق انسانی آرمان های خود را در«اندیشه ی چپ» یافته ایم وتنها راه «رهایی انسان» را نه در تفسیر موقعیت که در تغییر آن می بینیم.

و دموکراتیم:
چه باور داریم، دموکراسی چارچوبی است که در راستای سیر موجود تاریخ که مبتنی بر پذیرش نهاد دولت از سوی مردم است، بهترین و قابل پذیرش ترین قالب و چارچوب است. واز آنجایی که معتقدیم ، «بینش دموکراتیک » نه امری خارجی و تحمیل شده با مقتضیات زمان بر «اندیشه ی چپ » بلکه در ذات چپ موجود است، که متکی بر بستر اجتماعی ونه اراده ی تحمیل شده ی اقلیتی پیشگام بر اکثریت است.
درک یگانه از دموکراسی و چپ را نزد خود اعلام و بر موارد زیر اصرار می کنیم:
۱- ما معتقدیم ساختار حاکم بر جامعه ی ما علی رغم همسویی با ساخت کلی سرمایه داری، دارای ویژگی های خاص خود نیز می باشد که الزامات جدیدی را پیش روی ما قرار می دهد.
۲- ما معتقدیم نظام سرمایه داری جز با تداوم بهره کشی از انسان در چارچوب فرایند تولید و انباشت سرمایه از طریق استثمار فرد در جامعه و همچنین استحکام کار مزدی امکان حیات ندارد.
۳- ما معتقدیم جامعه ی موجود با مناسبات غیر انسانیش متضمن ابتدایی ترین امکانات و بهره مندی ها برای اکثریت عظیمی از جامعه نیست، لذا برای رفع تبعیض از هر نوعی در تمامی شئونات جامعه تمام قوای خود را به کار می گیریم.
۴- ما معتقدیم که مهمترین درد موجود انسانی پیش از همه جدا سازی انسان از هویت خود و از خود بیگانگی دائمی انسان تحت مناسبات مختلف اجتماعی و سیاسی است. بر این اساس با هر شکلی از بیگانه سازی انسان، چه در فرایند باز تولید سرمایه داری و چه بر اثر ایدوئولوژی های مسخ کننده ی هویت فردی و انسانی به نام آرمان حزبی و جنبشی به فراخور امکان، مبارزه ی تئوریک و عینی خواهیم کرد.
۵- مهمترین اصل برای اتحاد با سایر نیروهای جنبشی و جنبش های اجتماعی از دید ما، مرکزیت جایگاه انسان در تئوری هاست، بر این اساس با هر جنبشی که متاثر از منشا یا هدف سعی در استحاله ی ماهیت حرکت در منافع تشکیلاتی خود نداشته باشد همراه می شویم؛ چراکه دادخواهی همه ی اقشار و گروه های اجتماعی را جدا از رهایی و شادکامی همه ی جامعه نمی دانیم.
۶- ما نیروهای چپ دموکرات در مسیر دموکراتیزاسیون جامعه گام برداشته و معتقدیم تحقق آرمان های انسا نی مان تنها بر بستری دموکراتیک ممکن است.
۷- ما چپ دموکراتیک را چارچوبی برای اعمال و رفتار خود می دانیم، اما معتقدیم تفسیر و تغییر جهان در تنگنای محدود و مطلق یک جهان بینی و ایدوئولوژی خاص امکان پذیر نمی باشد.
۸- پویایی و دیالکتیک موجود در مناسبات اجتماعی و فکری، تئوری هایمان را در پراکسیس مان شکل می دهد بر این اساس متن موجود همه ی آنچه ما می خواهیم نیست و نیاز های جدید، اصول جدیدی را ایجاد خواهد کرد. ...

دوشنبه ۱۰ تیرماه
۳۰ جون ۲۰۰۸

تيتر

2002-11-25T23:48:00.001+03:30